فرمانده میدانی سرکوب و عامل خشونت عریان در اعتراضات ۱۴۰۴ نورآباد ممسنی
در سلسله مراتب آمران جنایت در استان فارس، سرهنگ پاسدار محمد نیکبخت به عنوان فرمانده انتظامی شهرستان نورآباد ممسنی، نقش بازوی اجرایی خشونت را در سطح خیابان ایفا کرد.
در جریان اعتراضات ۱۴۰۴، او با تبدیل کردن نیروهای تحت امر خود به جوخههای سرکوب، مسئولیت مستقیم هر ضربه باتوم، شلیک گاز اشکآور و پرتاب گلولههای ساچمهای را بر عهده داشت که به سوی مردم بیدفاع ممسنی نشانه رفت.
نیکبخت که وظیفه ذاتیاش حفظ امنیت شهروندان بود، در چرخشی آشکار، پلیس را به ابزار ارعاب و شکنجه خیابانی تبدیل کرد تا صدای دادخواهی مردم ایل ممسنی در نطفه خفه شود. او با حضور میدانی در کانونهای درگیری، شخصاً بر روند ضربوشتم معترضان و بازداشتهای وحشیانه نظارت داشت.
بیشتر بخوانید
نقش محمدزمان زارعی در سرکوب مردم نورآباد ممسنی در قیام ۱۴۰۴
عملیاتی کردن استراتژی مشت آهنین در خیابانهای نورآباد
با گسترش اعتراضات ۱۴۰۴ به مناطق مرکزی و پرتردد نورآباد، محمد نیکبخت دستور استقرار تمامقد نیروهای یگان امداد و مأموران کلانتری را صادر کرد. تحت فرماندهی او، مأموران پلیس نه برای متفرق کردن، بلکه برای آسیب زدن جدی به معترضان از فواصل نزدیک اقدام به تیراندازی با سلاحهای ساچمهزن کردند. نیکبخت با نادیده گرفتن تمام پروتکلهای استفاده از سلاح، به نیروهای تحت امر خود چراغ سبز داد تا از هر ابزاری برای ایجاد رعب و وحشت استفاده کنند. او مسئول مستقیم نابینایی و جراحات ابدی دهها جوانی است که در پیادهروهای نورآباد هدف قرار گرفتند. این فرمانده با تبدیل شهر به یک پادگان نظامی، حق تجمع مسالمتآمیز را از شهروندان سلب کرد و هرگونه حضور در خیابان را با خشونت فیزیکی پاسخ داد.
فهرست سرخ؛ جاویدنامان نورآباد ممسنی
مسئولیت حقوقی و کیفری خون این فرزندان سرافراز که در جریان اعتراضات ۱۴۰۴ در نورآباد ممسنی و استان فارس به دست نیروهای سرکوبگر جان باختند، مستقیماً متوجه محمد نیکبخت به عنوان عالیترین مقام انتظامی منطقه است:
حسام رحیمی، حسین مرادی، حمیدرضا احمدی، خسرو سلیمانی، دانیال جاوید، رادین اسدی، زانیار مرادی، سهراب احمدی، سیاوش جاوید، شایان مرادی، صدرا اسدی، عرفان رحیمی و علی جاوید.
یورش به حریم خصوصی و مدیریت بازداشتگاههای کلانتری
یکی از سیاهترین صفحات کارنامه محمد نیکبخت در دی ۱۴۰۴، نظارت بر روند بازداشتهای غیرقانونی و یورش به منازل شهروندان بدون مجوزهای معتبر قضایی بود. تحت امر او، مأموران انتظامی با شکستن درها و ایجاد فضای رعب در میان خانوادهها، جوانان را با ضربوشتم شدید بازداشت کرده و به بازداشتگاههای کلانتری منتقل میکردند. در این مراکز، تحت نظارت مستقیم نیکبخت، بازداشتیها از ابتداییترین حقوق خود محروم شده و تحت بازجوییهای خشن همراه با تحقیر قرار میگرفتند. او با ایجاد محیطی پلیسی و خفقانآور، تلاش کرد تا پیوند میان مردم و نیروهای انتظامی را به کینه و نفرت تبدیل کند. مسئولیت تمام آسیبهای روانی وارد شده به خانوادههای ممسنی در جریان این یورشهای شبانه، بر عهده شخص فرمانده انتظامی است.
تبدیل کلانتریها به مراکز شکنجه موقت و پروندهسازی توسط محمد نیکبخت
تحت مدیریت محمد نیکبخت، کلانتریهای نورآباد از وظایف قانونی خود منحرف شده و به گلوگاههای امنیتی تبدیل شدند. او با همکاری نزدیک با نهادهای اطلاعاتی، دستور داد تا از تمامی بازداشتشدگان تحت فشار و شکنجه فیزیکی، اعترافات اجباری گرفته شود. نیکبخت با نظارت بر روند تنظیم گزارشهای کذب علیه معترضان، آنها را به عنوان «لیدرهای اغتشاش» و «عوامل تخریب» معرفی کرد تا راه برای صدور احکام سنگین توسط قوه قضائیه هموار شود. او با این کار، عدالت را فدای خوشخدمتی به اربابان قدرت کرد. گزارشهای متعددی از بدرفتاری شدید با بازداشتشدگان در زیرمجموعههای تحت امر او وجود دارد که نشاندهنده نبود هیچگونه نظارت انسانی و قانونی در دوره فرماندهی او بر پلیس ممسنی است.
پنهانکاری در مراکز درمانی و ربودن مجروحان
محمد نیکبخت در کنار سرکوب خیابانی، نقش کلیدی در ناامن کردن محیطهای درمانی برای مجروحان اعتراضات ۱۴۰۴ داشت. تحت دستور او، مأموران انتظامی در اورژانسها و درمانگاههای ممسنی مستقر شدند تا هر شهروندی که با آثار جراحت ناشی از درگیری مراجعه میکرد، بلافاصله بازداشت شود. این اقدام ضدانسانی باعث شد بسیاری از مجروحان ممسنی از ترس اسارت در چنگال نیروهای نیکبخت، جراحات خود را در خانه و بدون امکانات پزشکی مداوا کنند که در موارد متعددی منجر به عفونتهای شدید و نقص عضو گردید. او با مسدود کردن راه درمان شهروندان، مرتکب جنایتی شد که فراتر از برخوردهای نظامی معمول است. نیکبخت با این رفتار، عملاً ثابت کرد که برای او حفظ بقای سیستم، بر جان شهروندان اولویت مطلق دارد.
دستان آغشته به خون
محمد نیکبخت گمان میکند با اجرای دقیق دستورات سرکوب در ممسنی، پلههای ترقی را در سلسله مراتب فراجا طی خواهد کرد. اما او باید بداند که نامش اکنون در ردیف ناقضان جدی حقوق بشر ثبت شده است. او کسی است که تفنگ نیروهایش را به سمت سینهی مردم همشهریاش نشانه رفت و حرمت نان و نمک ایلیاتی را زیر پا گذاشت. نام محمد نیکبخت در کنار جاویدنامانی که در این لیست ذکر شدند، به عنوان آمر خشونتهای خیابانی اعتراضات ۱۴۰۴ در حافظه مردم ممسنی باقی خواهد ماند. هیچ دیوار بتنی در ستاد انتظامی و هیچ ردهی نظامی، او را از تیغ عدالت در آینده رها نخواهد کرد. او باید پاسخگوی هر قطره خونی باشد که به فرمان او بر زمین ریخته شد و هر زخمی که بر پیکر جوانان ممسنی نشست. روز حساب، دور نیست.
