معمار سرکوب در قلب زاگرس و آمریت کشتار در اعتراضات ۱۴۰۴
در ساختار عملیاتی سپاه پاسداران، قرارگاه منطقهای نجف اشرف به عنوان ستاد فرماندهی و هماهنگی کل در استانهای کرمانشاه، همدان و ایلام، نقشی حیاتی در حفظ بقای استبداد در مرزهای غربی ایفا میکند.
در رأس این ماشین جنگی، سرتیپ دوم محسن کریمی قرار دارد؛ سرتیپی که پیش از انتصاب به این مقام در آبان ۱۴۰۴، کارنامه سیاهی در سرکوب اعتراضات کارگری و شهری در استان مرکزی (سپاه روحالله) از خود بر جای گذاشته بود. جابجایی او به کرمانشاه، درست در آستانه خیزش سراسری، با هدف بهرهگیری از روحیه تهاجمی و تجربه او در مهار کانونهای بحران صورت گرفت.
محسن کریمی در جریان اعتراضات دی ۱۴۰۴، با فعالسازی تمامی یگانهای تکاور و پهپادی، مسئولیت مستقیم تبدیل کردن خیابانهای غرب کشور به صحنه قتلعام شهروندان را بر عهده داشت. او با صدور فرامین «امنیت به هر قیمت»، زنجیرهای از خشونت سیستماتیک را مدیریت کرد که ثمره آن، پرپر شدن دهها جوان و کودک در دامنههای زاگرس بود.
بیشتر بخوانید
فهرست سرخ جاویدنامان کرمانشاه؛ اسناد جنایت قرارگاه نجف اشرف
مسئولیت حقوقی و کیفری قتل این شهروندان در کرمانشاه و شهرستانهای تابعه مستقیماً متوجه محسن کریمی است:
علی عزیزی جعفرآبادی، رضا قنبری، رسول کدوریان (۱۷ ساله)، رضا کدیوریان (۲۰ ساله)، سامان نظری محله، هلاکو ایوانی (اسلامآباد غرب)، بیات سبحانی (پاوه)، امیرعلی حیدری، سجاد فیضی، محمد جعفری، عرفان جامشورایی، بهروز صفایی، ابراهیم یوسفی، کامران اکبری، امیرمحمد اربابپوری (۱۵ ساله)، سامان فتاحی، تیام (محمدرضا) کیانیمنش، کیوان رضایی، ملیکا شاهمرادی، حسن فلاحی سرائلانی، الهام زینعلی، محمدمهدی بدری، طیبه رضایی، فرزاد خیردر، مهنا دوکوشکنی (۱۸ ساله)، فرهاد بالاشزار، سعید کهری، محمدامین سلامی، سید آرمان موسوی، امید شجاعیان، فرهاد نظری کرجویی، میثم کرانیان، پدرام ارغا، نازنین زهرا صالحی (۱۳ ساله)، حسن نوری، فرهاد چراغی، بهروز نریمانیمهر، امیرعلی عباسیفر، غلامحسین احدی، علیرضا افتخاری، محمد متین باقری (۱۶ ساله)، حمیدرضا یوسفی، صیاد فرامرزی، یاسین میرزایی، مهسا دزفولیان کرمانشاهی، ملینا اسدی (کودک ۳ ساله)، ابوالفضل قالگری (۱۶ ساله)، ماهان رستمی، شهلا کاکایی، سینا رسولیزاده، ارشان قاسمی (۱۷ ساله)، امیرعلی دوگانه، آزاد الهی بالووردی، رضا رسایی، سهیل خزایی، سینا ملکی (۱۷ ساله)، عبدالرضا عزیزی، علی طاهری، محسن رضایی، مسعود رضایی، مهران حاجیالیانی، میثم رزمی، میلاد فیضی نامیوندی، مجار رشیدی، علیقلی مختاری جونگانی، هیمن محمدی (۱۸ ساله)، جمال اکبری، محمدجواد حضوری، مسلم تشکان، پژمان فخری، میلاد محبی، زهیر امیرخانی، عرفان عزتی، امیرحسین حصاری، سجاد صفری، یحیی عباسی، اسماعیل عباسی پیمیمی (۸۰ ساله)، خبات (مهدی) کاکایی، میلاد خدمتی، مجتبی بیگی گرگانی، استاد محمد جعفری، محمد متین باقری، رضا نادری، علی گردکانه، سیروس حربگین، دیاکو سخایی و عبدالرضا (مهدی) قلخانی.
فهرست سرخ جاویدنامان همدان و ایلام؛ آمریت محسن کریمی در پهنه غرب
جنایات تحت نظر محسن کریمی به کرمانشاه محدود نشد و دامنه سرکوب قرارگاه نجف اشرف، خونهای بسیاری را در ایلام و همدان بر زمین ریخت:
استان همدان: امیرحسین بیاتی، امیرعلی ظاهری (۱۷ ساله – تویسرکان)، مرتضی زومپوش، سمیه رضایی، دانیال چراغیان، احسان سوری (ملایر)، مجتبی زیاد (ملایر)، علی زندیه پری (ملایر)، امیرعلی گودرزی (نهاوند) و پویا وکیلی (نهاوند).
استان ایلام: محمد مقدسی، فارز آقامحمدی، مهدی امامیپور، رضا عظیمزاده، علی کریمی باولکی، لطیف کریمی، محمدرضا کرمی (۱۶ ساله)، مبین فیلی، پویا رستمی، سپهر حیدری، آرمین دادفر، میلاد صادقمیری، مهدی قنبری، سعید صفری و امیرمحمد ملکشاهی (۱۷ ساله).
مهندسی میلیتاریزه کردن محلات و سرکوب پهپادی
محسن کریمی در دی ۱۴۰۴ با اجرای طرح «ایزولاسیون امنیتی»، دستور محاصره کامل محلات معترض در کرمانشاه (مانند درهدریژ و دولتآباد) و ایلام را صادر کرد. او با اعزام ادوات سنگین نظامی به خیابانهای کمعرض، نه تنها به دنبال سرکوب فیزیکی، بلکه در پی درهمشکستن روانی جامعه بود. تحت آمریت او، قرارگاه نجف اشرف از پهپادهای شناسایی برای رصد لحظهای تحرکات مردم استفاده کرد. این دادهها مستقیماً برای تیمهای ضربت ارسال میشد تا عملیاتهای ربایش فعالان مدنی در نیمهشب با دقت بالایی صورت گیرد. محسن کریمی با تبدیل کردن آسمان شهر به ابزار جاسوسی و زمین شهر به شکنجهگاه، فضایی از رعب و وحشت را حاکم کرد که مسئولیت تمامی پیامدهای انسانی آن بر عهده اوست.
ایجاد شکنجهگاههای غیررسمی و انسداد مسیرهای درمانی
گزارشهای مستند حاکی از آن است که محسن کریمی دستور داده بود تا از سولههای پادگانی قرارگاه نجف اشرف به عنوان بازداشتگاههای موقت استفاده شود. در این مکانهای فاقد نظارت، بازجویان تحت امر او با اعمال شدیدترین فشارهای جسمی، به دنبال گرفتن اعترافات دیکته شده بودند. علاوه بر این، او با استقرار نیروهای امنیتی در اورژانس بیمارستانهای امام رضا و طالقانی کرمانشاه، محیطهای درمانی را به تلههای امنیتی تبدیل کرد. این رویکرد ضدانسانی باعث شد بسیاری از مجروحان، از جمله کودکان و نوجوانانی که نامشان در فهرست جاویدنامان است، به دلیل ترس از بازداشت به بیمارستان مراجعه نکرده و در مظلومیت کامل جان بسپارند. کریمی همچنین با اعمال فشار بر کادر درمان، مانع از ثبت دقیق علت مرگ و نوع جراحات (شلیک مستقیم) بر پیکر جانباختگان شد.
کیفرخواستی برای تاریخ
نام محسن کریمی اکنون با خون معصومانی چون ملینا اسدی ۳ ساله و نازنینزهرا صالحی ۱۳ ساله گره خورده است. او که گمان میبرد با درجات نظامی و تکیه بر کرسی قدرت در قرارگاه نجف اشرف میتواند از عدالت بگریزد، باید بداند که فهرست طولانی جاویدنامان کرمانشاه، ایلام و همدان، محکمترین سند برای محاکمه او در پیشگاه ملت است. محسن کریمی با امضای حکم سرکوب در اعتراضات ۱۴۰۴، لکهای ننگ بر تاریخ زاگرس و کارنامه خود گذاشت. او نه یک فرمانده نظامی، بلکه آمر قتلعام شهروندانی است که تنها جرمشان فریاد برای زندگی و کرامت انسانی بود. روزی که خیزش مردم به ثمر برسد، او باید در برابر تکتک نامهای ذکر شده در این گزارش و خانوادههای داغدیده آنان پاسخگو باشد. حافظه جمعی مردم غرب ایران، این قساوتها را هرگز به فراموشی نخواهد سپرد.
