هماهنگکننده عالی و معمار عملیاتی سرکوب در دی ۱۴۰۴
سرلشکر علی عبداللهی علیآبادی؛ در جریان خیزش سراسری دی ۱۴۰۴، زمانی که ابعاد اعتراضات از توان کنترل نیروهای انتظامی فراتر رفت، نظام به سراغ مجربترین مهره خود در حوزه هماهنگی و امنیت رفت: سرلشکر علی عبداللهی علیآبادی.
او که در تیر ۱۴۰۴ به فرماندهی قرارگاه مرکزی خاتمالانبیاء (عالیترین نهاد عملیاتی نیروهای مسلح) منصوب شده بود، در لیست تحریمی ۹ بهمن ۱۴۰۴ اتحادیه اروپا به عنوان یکی از مسئولان اصلی «کشتار و سرکوب وحشیانه» شناسایی شد. عبداللهی نه یک فرمانده میدانی ساده، بلکه «مغز متفکر» اتاق جنگی بود که تمام توان سپاه، ارتش و فراجا را علیه شهروندان معترض بسیج کرد.
بیشتر بخوانید
ایمان افشاری؛ قاضی «نیابتی» و بازوی اعدام در دادگاه انقلاب قیام ۱۴۰۴
کارنامهای برای تمام فصول سرکوب
مرور سوابق علی عبداللهی علیآبادی نشان میدهد که او برای چنین روزی تربیت شده بود. او از فرماندهی لشکر ۱۶ قدس گیلان تا جانشینی فرماندهی نیروی انتظامی و معاونت امنیتی وزارت کشور، همواره در صف اول مقابله با اعتراضات مردمی بوده است.
تجربه در وزارت کشور: حضور او به عنوان معاون امنیتی-انتظامی وزارت کشور به او این توانایی را داد که لایههای پنهان اعتراضات شهری را بشناسد و راهکارهای «مشت آهنین» را تئوریزه کند.
تحریمهای پیشین: عبداللهی پیش از این در دی ماه ۱۳۹۸ توسط آمریکا (اوفک) به دلیل فعالیتهای بیثباتکننده تحریم شده بود. این نشان میدهد که او همواره مهرهای کلیدی در پیشبرد اهداف راهبردی نظام، چه در خارج و چه در داخل مرزها بوده است.
فرماندهی قرارگاه خاتمالانبیاء: ستاد کل سرکوب در دی ۱۴۰۴
با انتصاب علی عبداللهی علیآبادی به فرماندهی قرارگاه مرکزی خاتمالانبیاء در تیر ۱۴۰۴، او عملاً به بالاترین مقام اجرایی پس از رئیس ستاد کل نیروهای مسلح، در هدایت نیروهای مسلح تبدیل شد. در جریان اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی ۱۴۰۴، نقش او حیاتی و جنایتکارانه بود:
تمرکز فرماندهی: بر اساس اسناد تحریمی اتحادیه اروپا، عبداللهی مسئول هماهنگی میانقوهای برای ورود یگانهای ویژه سپاه (نظیر تیپ صابرین) به خیابانها بود. او اطمینان حاصل کرد که هیچ شکافی میان یگانهای مختلف سرکوبگر ایجاد نشود.
ابلاغ دستور استفاده از سلاحهای جنگی: به عنوان فرمانده عالی عملیات، دستور استفاده از تجهیزات نیمهسنگین و دوشکا در مناطقی که مقاومت مردمی در آنها بالا بود (نظیر سنندج و برخی مناطق تهران)، تحت نظارت و با تایید قرارگاه او صادر شد.
لجستیک مرگ: او با استفاده از نفوذ خود در ستاد کل، جابجایی سریع نیروها و امکانات سرکوب از استانهای آرام به کانونهای بحران را مدیریت کرد تا ماشین سرکوب هرگز با کمبود نیرو مواجه نشود.
رویکرد جنگی به شهروندان
عبداللهی در سخنرانیهای خود در بهمن ۱۴۰۴، اعتراضات مردم را نه یک مطالبه مدنی، بلکه «جنگ ترکیبی دشمن» نامید. این نوع نگاه، به نیروهای تحت امر او اجازه داد تا با معترضان غیرمسلح مانند سربازان دشمن در میدان جنگ برخورد کنند. او مسئول مستقیم خشونتی است که در آن، مرز میان «امنیت شهروندان» و «بقای نظام» به نفع دومی و با بهای خون مردم از بین رفت.
قربانیان استراتژی «مشت آهنین»
اگرچه علی عبداللهی علیآبادی شخصاً ماشه را نچکاند، اما فرمانهای او بود که لولههای تفنگ را به سمت قلب مردم گرفت. جانباختگانی چون سام صحبتزاده، غزاله حسینی، سجاد هوشمند و نوجوانانی نظیر مصطفی فلاحی، همگی قربانی طرحهای عملیاتی هستند که در اتاقهای فکر قرارگاه مرکزی خاتمالانبیاء و با امضای علی عبداللهی نهایی شدند.
مسئولیت کیفری در بالاترین سطح
علی عبداللهی علیآبادی تنها یک نظامی نیست؛ او معمار یک سیستم هماهنگ برای کشتار است. تحریمهای اتحادیه اروپا در ۹ بهمن ۱۴۰۴، پیامی روشن به لایههای فوقانی قدرت در ایران بود: «فرماندهی از راه دور» مانع از مسئولیت کیفری نمیشود. او که تمام عمر حرفهای خود را در نهادهای سرکوبگر سپری کرده، اکنون به عنوان یکی از اصلیترین متهمان جنایت علیه بشریت در وقایع دی ۱۴۰۴ شناخته میشود. نام او در تاریخ ایران نه به عنوان یک سرلشکر ملی، بلکه به عنوان فرماندهی ثبت خواهد شد که تمام توان نظامی یک کشور را برای کشتن صاحبان اصلی آن کشور به کار گرفت.
