معمار سرکوبهای شهری و استراتژیست جنگ با مردم
سرتیپ پاسدار عبدالله عراقی، رئیس فعلی پژوهشکده دفاع مقدس و از فرماندهان باسابقه نیروی زمینی سپاه، یکی از کلیدیترین طراحان عملیاتی در ساختار امنیتی نظام است.
نام عراقی در تاریخ ۱۳ بهمن ۱۴۰۴ در لیست ۲۰ نفره تحریمهای جدید دولت استرالیا قرار گرفت. این تحریم نه به خاطر جایگاه پژوهشی فعلی او، بلکه به دلیل نقش پنهان و استراتژیک وی در طراحی، هدایت و مدیریت میدانی نیروهای سرکوبگر در جریان اعتراضات خونین دی ماه ۱۴۰۴ صادر شده است.
او که تخصص ویژهای در «امنیت داخلی» و «پاکسازی شهری» دارد، متهم است که الگوهای جنگی را علیه معترضان غیرنظامی به کار گرفته است.
بیشتر بخوانید
نقش علی سعیدی شاهرودی در سرکوب قیام ۱۴۰۴
کارنامه نظامی: از جبهههای جنگ تا لایههای امنیتی تهران
بررسی سوابق عبدالله عراقی نشاندهنده مسیری است که او را به یک متخصص سرکوب تبدیل کرده است. او از دهه ۷۰ در حساسترین یگانهای رزمی حضور داشته است:
فرماندهی لشکرهای استراتژیک: از لشکر ۱۷ علی ابن ابیطالب (۷۹ تا ۸۳) و لشکر ۱۴ امام حسین (۸۳ تا ۸۴) تا فرماندهی لشکر ۱۰ سیدالشهدا (۸۴ تا ۸۷). این یگانها بازوهای اصلی عملیاتی سپاه در مرکز ایران هستند.
فرماندهی سپاه تهران در مقطع ۸۸: او در حساسترین بازه زمانی، یعنی سال ۱۳۸۷ تا ۱۳۸۸، فرماندهی سپاه محمد رسولالله تهران بزرگ را بر عهده داشت. عراقی مسئول مستقیم سرکوب قیام ۸۸ در پایتخت بود و تجربیات او در سازماندهی نیروهای لباسشخصی و لایهبندی امنیتی شهر تهران، از همان زمان او را به چهرهای مورد اعتماد برای هسته سخت قدرت تبدیل کرد.
جانشینی نیروی زمینی سپاه (۸۸ تا ۹۶): او ۸ سال در جایگاه دوم قدرت نیروی زمینی سپاه، مسئولیت طراحی عملیاتهای ضد شورش و برخورد با گروههای مخالف در مرزها و داخل کشور را بر عهده داشت.
مدیریت امنیت در ستاد کل: حضور او در ریاست اداره امنیت معاونت اطلاعات ستاد کل نیروهای مسلح (۹۷ تا ۹۹)، وی را به اشراف کامل بر تمام زیرساختهای اطلاعاتی و امنیتی کشور رساند.
نقش استراتژیک در اعتراضات دی ۱۴۰۴: طراحی «جنگ شهری»
اگرچه عنوان فعلی او در پژوهشکده دفاع مقدس جنبه علمی دارد، اما گزارشهای تحریمی و اطلاعات میدانی نشان میدهند که در دی ۱۴۰۴، عبدالله عراقی به عنوان یکی از مشاوران عالی عملیاتی در ستاد فرماندهی سرکوب فراخوانده شد.
هدایت تاکتیکهای مرگبار: عراقی به دلیل اشراف بر جغرافیای تهران و تجربه سرکوب ۸۸، در طراحی پلنهای «محاصره و شکار» معترضان در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی نقش کلیدی داشت. او متهم است که پیشنهاد استفاده از نیروهای ضربت واکنش سریع و جایگذاری تکتیراندازها در نقاط حساس پایتخت را ارائه داده است.
سازماندهی نیروهای نیابتی: یکی از جدیترین اتهامات علیه او در دی ۱۴۰۴، مدیریت و هماهنگی حضور نیروهای شبهنظامی خارجی (مانند حشدالشعبی و فاطمیون) در کنار نیروهای داخلی بود. استرالیا در بیانیه تحریمی خود به «تهدید جان انسانها در داخل و خارج» توسط این افراد اشاره کرده که عراقی در لایه طراحی آن حضور داشته است.
تئوریزه کردن «پاکسازی»: او با استفاده از پوشش پژوهشی خود، مفاهیم «جنگ نرم» و «نفوذ» را برای توجیه استفاده از سلاح جنگی علیه معترضان بازتعریف کرد تا مأموران در شلیک به مردم دچار تردید نشوند.
تحریمهای بینالمللی و مسئولیت کیفری
عبدالله عراقی یکی از معدود فرماندهانی است که در دو مقطع زمانی بزرگ سرکوب، توسط جامعه جهانی شناسایی شده است:
تحریم اتحادیه اروپا (۱۳۹۰): به دلیل نقشی که در ضرب و شتم، بازداشت و قتل معترضان در سال ۸۸ داشت.
تحریم استرالیا (بهمن ۱۴۰۴): به دلیل آمریت در سرکوب وحشیانه و سیستماتیک اعتراضات دی ماه و مشارکت در قتلعام معترضان.
میراث خونین: جانباختگان خیزش دی ۱۴۰۴
در حالی که عبدالله عراقی در اتاقهای فکر امنیتی مشغول طراحی تاکتیکهای مقابله بود، خیابانهای ایران شاهد بیسابقهترین خشونتها بود. بخشی از جانباختگان این خیزش که تحت تأثیر تصمیمات فرماندهانی چون او به خاک سپرده شدند، عبارتند از:
علی منوچهرآبادی: جوان ۲۵ سالهای که در ۱۸ دی در فلکه سوم تهرانپارس با شلیک مستقیم گلوله جنگی جان باخت.
امیر صادقی: فارغالتحصیل ارشد مهندسی عمران از دانشگاه شریف که در ۱۸ دی در تهران هدف قرار گرفت.
ایوب شاکر: کارگر پیک موتوری که در جریان اعتراضات تهران کشته شد.
امیرحسام خدایاریفرد: جوان ۲۲ سالهای که در ۱۰ دی هدف شلیک قرار گرفت.
امید رمضاننیا ثانی: که پس از زخمی شدن در ۱۸ دی و ممانعت از پذیرش در بیمارستان، جان باخت.
محمد پارسا امینی: نوجوان ۱۷ سالهای که با شلیک گلوله به کمر جان سپرد.
از پژوهش تا جنایت
عبدالله عراقی نمونه بارز فرماندهی است که دانش نظامی خود را نه برای دفاع از خاک، بلکه برای جنگ با ملت به کار گرفته است. تبدیل شدن از یک فرمانده میدانی به یک «رئیس پژوهشکده» تنها پوششی برای استمرار فعالیتهای او در لایههای عالی امنیتی بود. او مسئول مستقیم تبدیل شدن خیابانهای تهران به میدان جنگ در دی ۱۴۰۴ است و باید در قبال هر دستور عملیاتی که منجر به ریخته شدن خون جوانان ایران شده، در دادگاههای بینالمللی پاسخگو باشد. تحریمهای مکرر علیه وی نشان میدهد که جهان او را نه به عنوان یک محقق، بلکه به عنوان یک «مهندس سرکوب» میشناسد.
