معمار خفقان ترکیبی و سانسور ارتباطات در دی ۱۴۰۴
در تاریخ ۹ بهمن ۱۴۰۴، اتحادیه اروپا نام روحالله مومننسب را در لیست تحریمهای خود قرار داد. او که به عنوان دبیر ستاد امر به معروف و نهی از منکر استان تهران و یکی از اصلیترین تئوریسینهای فیلترینگ شناخته میشود، در جریان اعتراضات دی ۱۴۰۴ نقشی فراتر از یک مقام فرهنگی ایفا کرد. مومننسب با ترکیب «سانسور سیستماتیک فضای مجازی» و «سازماندهی نیروهای شبهنظامی در خیابان»، به یکی از ستونهای اصلی خفقان در پایتخت تبدیل شد. او کسی است که تلاش کرد تا با قطع پیوند میان معترضان و جهان، بستری امن برای سرکوب خونین فراهم کند.
معمار دیوار دیجیتال و مهندسی سانسور
مومننسب سالهاست که به عنوان چهره افراطی مخالف اینترنت آزاد شناخته میشود. او که پیش از این به صراحت به استفاده از حسابهای جعلی برای «جریانسازی» اعتراف کرده بود، در دی ۱۴۰۴ این تخصص را در ابعادی جنایتکارانه به کار گرفت:
بیشتر بخوانید
نقش علی عبداللهی علیآبادی در سرکوب قیام ۱۴۰۴
خاموشی دیجیتال: در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی، همزمان با اوجگیری خیزش سراسری، او از اصلیترین محرکان قطع کامل اینترنت بینالمللی بود.
مومننسب با توصیف جریان اطلاعرسانی به عنوان «بمباران رسانهای دشمن»، به نهادهای تصمیمگیر فشار آورد تا با قطع ارتباطات، مانع از انتشار ویدیوهای سرکوب و کشتار در محلات تهران شوند.
شناسایی آنلاین معترضان: مرکز آموزش فضای مجازی تحت نظر او، در جریان اعتراضات دی ماه به عنوان یک واحد رصد اطلاعاتی عمل کرد. این مرکز با استفاده از فناوریهای پایش، هویت بسیاری از کاربرانی که در فضای مجازی فراخوان میدادند یا تصاویر اعتراضات را منتشر میکردند، شناسایی و به نهادهای بازداشتکننده تحویل داد.
فرماندهی لشکر آمران سرکوب در خیابان
بخش دیگری از نقش خطرناک مومننسب در دی ۱۴۰۴، استفاده از بدنه «ستاد امر به معروف» به عنوان یک یگان شبهنظامی بود:
سازماندهی ۸۰ هزار نیروی ضابط: روحالله مومننسب رسما اعلام کرد که بیش از ۸۰ هزار نیروی «آمر به معروف» و ضابط قضایی را در تهران سازماندهی کرده است. این نیروها که در پوشش نظارت بر حجاب و کنترل اجتماعی فعالیت میکردند، در روزهای دی ماه عملا به عنوان نیروهای لباسشخصی و پیادهنظام سرکوب در محلات پایتخت عمل کردند.
ایجاد درگیری و رعب: تحت مدیریت او، این نیروها ماموریت یافتند تا با ایجاد درگیریهای پراکنده و ضرب و شتم معترضان تحت عنوان «تذکر لسانی و عملی»، فضای محلات را امنیتی کرده و از شکلگیری تجمعات بزرگ جلوگیری کنند.
ترویج خشونت و توجیه سرکوب
مومننسب در دی ۱۴۰۴، یکی از تریبونهای اصلی برای زدودن مشروعیت از معترضان بود. او با استفاده از ادبیاتی تهاجمی، معترضان را «ایادی دشمن» و «مخلان امنیت اخلاقی جامعه» نامید تا از این طریق، خشونت عریان نیروهای تحت امرش را توجیه کند. اتحادیه اروپا در بیانیه تحریمی خود صراحتا او را به دلیل «نقض حق آزادی بیان» و «مشارکت در سازماندهی نیروهای فشار برای سرکوب معترضان» هدف قرار داده است.
میراث سکوت و سرکوب در دی ۱۴۰۴
نتیجه فعالیتهای مومننسب، ایجاد یک «تاریکخانه» در پایتخت بود. زمانی که اینترنت قطع شد و نیروهای ۸۰ هزار نفری او در کوچهها مستقر شدند، زمینه برای جنایاتی فراهم شد که قربانیان آن جوانانی چون سام صحبتزاده و غزاله حسینی بودند. مومننسب با قطع ارتباطات، فرصت استمداد را از معترضان گرفت و با نیروهای ضابط خود، خیابان را به زندانی بزرگ تبدیل کرد.
مسئولیت روحالله مومننسب در برابر جنایت در سایه
روحالله مومننسب نمونه بارز سرکوبگری است که با «کلمات» و «کدها» به اندازه «گلولهها» آسیب میزند. او با مسدود کردن مسیرهای اطلاعرسانی، شریک جرم تمام فرماندهانی است که در دی ۱۴۰۴ ماشه را چکاندند. تحریمهای ۹ بهمن ۱۴۰۴ گواهی بر این است که جهان، مهندسی سانسور و سازماندهی نیروهای فشار را به عنوان بخشی از ماشین کشتار شناسایی کرده است. نام مومننسب در حافظه جمعی ایرانیان به عنوان کسی ثبت خواهد شد که تلاش کرد تا با خاموش کردن چراغهای ارتباطات، جنایت در تاریکی را ممکن کند.
