آمر سرکوب در کردستان و کارنامه سیاه اعتراضات ۱۴۰۴
استان کردستان همواره به عنوان نماد ایستادگی و مقاومت در برابر استبداد شناخته شده است؛ به همین دلیل، نظام برای مهار این منطقه از خشنترین فرماندهان خود استفاده میکند.
در جریان اعتراضات دی ۱۴۰۴، مسئولیت اصلی خونهای ریخته شده در سنندج، سقز و دیگر شهرهای این استان بر عهده سرتیپدوم پاسدار جمشید رضایی، فرمانده سپاه بیتالمقدس کردستان است. رضایی که پیش از این در سمت جانشین فرماندهی، تجربه مستقیمی در نظامیگری منطقه داشت، با آغاز خیزش مردمی دی ماه، فرماندهی قرارگاه استانی شهرامفر را بر عهده گرفت و دستور استفاده از سلاحهای جنگی علیه شهروندان بیدفاع را صادر کرد.
او مسئول مستقیم تمامی جنایات، بازداشتهای خودسرانه و قتلهایی است که توسط یگانهای تحت امرش در کردستان به وقوع پیوست.
بیشتر بخوانید
میلیتاریزه کردن کردستان تحت آمریت جمشید رضایی
در جریان اعتراضات دی ۱۴۰۴، جمشید رضایی با اجرای استراتژی «اشغال جنگی شهرها»، دستور استقرار تیربار و سلاحهای نیمهسنگین در نقاط حساس سنندج را صادر کرد. تحت آمریت او، نیروهای سپاه و گردانهای امنیتی مأموریت یافتند تا با خشونت حداکثری و بدون هیچگونه هشدار قبلی، به سوی معترضان شلیک کنند. رضایی با سازماندهی نیروهای بومی وابسته به سپاه، جوی از رعب و وحشت و تفتیش را در محلات ایجاد کرد تا پیوند میان معترضان را از بین ببرد.
او آمر اصلی محاصره محلات معترضی همچون بهاران و عباسآباد سنندج بود که در آنها از گازهای اشکآور غلیظ و شلیک مستقیم به داخل منازل برای درهمشکستن اراده مردم استفاده شد.
فهرست جاویدنامان کردستان؛ اسناد جنایات جمشید رضایی
در روزهای ۱۸ و ۱۹ دی ۱۴۰۴، به دستور مستقیم جمشید رضایی، تعدادی از شریفترین فرزندان کردستان به خاک و خون کشیده شدند. اسامی این جاویدنامان سندی غیرقابلانکار بر آمریت او در جنایت است:
محمد نوری (۱۸ دی): که در راه حقطلبی هدف گلوله نیروهای تحت امر رضایی قرار گرفت.
احمد شکراللهی (۱۸ دی): جاویدنامی که قربانی قساوت سیستماتیک سپاه در کردستان شد.
رضا شکراللهی (۱۸ دی): که در کنار دیگر همراهانش برای آزادی جان سپرد.
مهدی مرادی (۱۸ دی): جوانی که خونش بر سنگفرشهای کردستان ریخته شد.
علی مولایی (۱۹ دی): که در دومین روز سرکوب خونین دی ماه به شهادت رسید.
محمد رضایی (۱۸ دی): قربانی شلیکهای هدفمند نیروهای ضابط تحت فرماندهی جمشید رضایی.
علی رضایی (۱۸ دی): که در پی مطالبه حقوق اولیه انسانی جان خود را فدا کرد.
امیرمهدی ملکپور (۱۸ دی): نوجوانی که آرزوهایش با سرب داغ نیروهای امنیتی پرپر شد.
حمیدرضا اسماعیلی (۱۹ دی): جاویدنام دیگری که در راه آزادی کردستان جان سپرد.
حسین حیدری (۱۸ دی): که نامش در فهرست سرخ شهدای اعتراضات ۱۴۰۴ ثبت شد.
مسئولیت جانباختن این ۱۰ تن و دهها مجروح دیگر که بسیاری از آنان به دلیل محاصره بیمارستانها توسط نیروهای رضایی از درمان محروم ماندند، مستقیماً متوجه فرمانده سپاه بیتالمقدس است.
شکنجه در بازداشتگاههای مخفی و سیاست پنهانکاری
تحت نظارت جمشید رضایی، بازداشتگاههای امنیتی سپاه در کردستان، از جمله مرکز شهرامفر، شاهد وحشیانهترین شکنجهها علیه بازداشتشدگان اعتراضات ۱۴۰۴ بودند. رضایی دستور داده بود تا با اعمال فشار شدید، از فعالان مدنی و جوانان بازداشتی اعترافات ساختگی گرفته شود.
او همچنین مسئول اصلی سیاست «ربودن پیکر جاویدنامان» و تهدید خانوادهها برای دفن شبانه است؛ اقدامی که با هدف جلوگیری از تبدیل شدن مراسم تشییع به تجمعات اعتراضی انجام میشد. رضایی با قطع اینترنت و ایجاد بنبست خبری در کردستان، تلاش کرد تا ابعاد وسیع کشتار ۱۸ و ۱۹ دی را از دید جهانیان پنهان بماند.
جمشید رضایی در محاصره خون جاویدنامان
نام جمشید رضایی اکنون به عنوان یکی از اصلیترین آمران سرکوب در تاریخ معاصر کردستان ثبت شده است. او که گمان میبرد با گلوله و شکنجه میتواند شعلههای آزادیخواهی را در سنندج و سقز خاموش کند، باید بداند که هر قطره خون ریخته شده از محمد نوری تا حسین حیدری، کیفرخواستی است که راه گریز را بر او خواهد بست.
رضایی با تبدیل کردن لباس نظامی به پوششی برای جنایت در اعتراضات ۱۴۰۴، خود را در برابر اراده ملتی قرار داد که هرگز فراموش نخواهد کرد چه کسی فرمان آتش به سوی فرزندانشان را صادر کرد. روزی که عدالت در میدانهای کردستان طنینانداز شود، او باید پاسخگوی تکتک دستوراتی باشد که منجر به داغدار شدن خانوادههای این سرزمین گشت.
