آمر سرکوب در دیار عاشورا و کارنامه خونین اعتراضات ۱۴۰۴
در سلسلهمراتب سرکوب حکومت ایران، قرارگاه منطقهای عاشورا نقشی تعیینکننده در مهار خیزشهای مردمی در استانهای آذربایجان شرقی، زنجان و اردبیل دارد.
فرماندهی این قرارگاه بر عهده سرتیپ پاسدار جلیل بابازاده قانع است؛ مهرهای که با بیش از ۱۳ سال فرماندهی بر سپاه اردبیل، شبکهای مخوف از نیروهای امنیتی و لباسشخصی را سازماندهی کرده است. جلیل بابازاده در جریان اعتراضات دی ۱۴۰۴، به عنوان فرمانده ارشد منطقه، مسئولیت هماهنگی کامل یگانهای ضربت و گردانهای امنیتی را برای درهم شکستن صدای حقطلبی مردم آذربایجان و زنجان بر عهده گرفت.
او با صدور دستورات عملیاتی خشن، نه تنها آمر شلیکهای مستقیم در خیابانهاست، بلکه مسئولیت تمامی بازداشتهای قهری و شکنجههای صورت گرفته در پادگانهای تحت امرش مستقیماً متوجه شخص اوست.
بیشتر بخوانید
استراتژی اختناق و مهندسی سرکوب در تبریز و زنجان
جلیل بابازاده در دی ۱۴۰۴ با اجرای طرح «تثبیت امنیت شهری»، تبریز و زنجان را به کانونهای حضور یگانهای ویژه تبدیل کرد. تحت آمریت او، استراتژی محاصره میادین اصلی و قطع شریانهای ارتباطی برای جلوگیری از شکلگیری تجمعات بزرگ به اجرا درآمد. بابازاده با بهرهگیری از تجربه طولانی خود در اشراف بر بافت مذهبی و سنتی منطقه، نیروهای بسیج را برای شناسایی خانهبهخانه معترضان بسیج کرد. او مسئول مستقیم سیاستی است که در آن، اعتراض مدنی با سرب داغ پاسخ داده شد تا بقای ساختار قدرت در شمال غرب تضمین گردد.
فهرست سرخ جاویدنامان آذربایجان شرقی؛ قربانیان آمریت جلیل بابازاده
در جریان اعتراضات دی ۱۴۰۴، نیروهای تحت امر جلیل بابازاده در تبریز دست به جنایات تکاندهندهای زدند. نام این جاویدنامان سندی بر کارنامه سیاه اوست:
محمد پیروسبار، اصیل نورک (۲۷ ساله)، مژگان زینلی (۲۸ ساله)، سیاوش ترکتبریزی، مصطفی توری تبریزی (۴۵ ساله)، عسل شاکری (۲۳ ساله)، مهدی سپهران (۲۱ ساله) و یاشا نورمحمدزاده. مسئولیت خونهای ریخته شده در سنگفرشهای تبریز و جانهایی که در این مسیر فدا شدند، در زنجیره فرماندهی قرارگاه عاشورا مستقیماً به نام بابازاده ثبت شده است.
فهرست سرخ جاویدنامان زنجان؛ ردپای خون در دیار زنجان
استان زنجان در دی ۱۴۰۴ تحت فرماندهی قرارگاه عاشورا شاهد برخوردهای بیرحمانهای بود. جاویدنامانی که جانشان توسط نیروهای تحت امر بابازاده گرفته شد:
ایلیا اوجاقلو (۱۹ ساله)، عرشیا براری، سحر بیات (۳۰ ساله)، سعید عزیزی (۳۷ ساله)، جاوید رضایی (نوجوان ۱۷ ساله)، مهدی رجبعلیزاده (۲۳ ساله) و مهدی گنجدانش (نوجوان ۱۷ ساله). کشته شدن نوجوانانی چون جاوید رضایی و مهدی گنجدانش، عمق بیرحمی در دستورات عملیاتی صادر شده از سوی قرارگاه تحت مدیریت بابازاده را نشان میدهد.
فهرست سرخ جاویدنامان اردبیل
در استان اردبیل، جایی که جلیل بابازاده سالها فرماندهی سپاه آن را بر عهده داشت، سرکوب با قساوتی مضاعف دنبال شد. اسامی جاویدنامان این استان:
مبین اصلانی (۱۹ ساله)، علی شیرمحمدی (۴۰ ساله)، امیرحسین شهبازی (۱۷ ساله)، ابوالفضل جهانی، پیمان عظیمی، اشکان شهبازی (۲۰ ساله) و سجاد هوشمند (۳۲ ساله). بابازاده با سرکوب مردم این استانها خود ثابت کرد که وفاداری او به ساختار قدرت، فراتر از هرگونه پیوند انسانی و همولایتی بودن است.
آمریت در بازداشتگاههای غیررسمی و شکنجه سیستماتیک
یکی از محورهای اصلی مسئولیت جلیل بابازاده در اعتراضات ۱۴۰۴، مدیریت بازداشتگاههای موقت و خارج از نظارت قضایی در زیرمجموعه قرارگاه عاشورا است. گزارشها حاکی از آن است که وی دستور داده بود تا پادگانهای آموزشی برای نگهداری فلهای بازداشتشدگان و تخلیه اطلاعاتی خشن آماده شوند. در این مراکز، بازجویان تحت امر بابازاده با اعمال شکنجههای شدید بدنی و روانی، به دنبال استخراج اعترافات اجباری بودند. بابازاده به عنوان مقام ارشد نظامی منطقه، مسئول مستقیم هرگونه بدرفتاری، تحقیر و آسیبی است که به صدها جوان بازداشت شده در تبریز، زنجان و اردبیل وارد شده است.
انسداد فضای اطلاعرسانی و فشار بر خانوادههای داغدیده
جلیل بابازاده برای مخفی ماندن ابعاد جنایات نیروهایش، سیاست فشار حداکثری بر خانوادههای جانباختگان را در پیش گرفت. او با استفاده از بازوی اطلاعاتی سپاه در شمال غرب، خانوادهها را مجبور به سکوت و پذیرش سناریوهای دروغین کرد. همچنین، او در شورای تأمین استانهای تحت امرش، از اصلیترین حامیان قطع اینترنت و ایجاد اختلال در شبکههای اجتماعی بود تا مانع از انتشار تصاویر سرکوب خیابانی شود. این پنهانکاری سیستماتیک، بخشی از استراتژی بابازاده برای فرار از پاسخگویی و ایجاد مصونیت برای ضاربان و قاتلان در اعتراضات ۱۴۰۴ بود.
دستان آلوده به خون
نام جلیل بابازاده اکنون با خون نوجوانانی چون ایلیا اوجاقلو و جوانانی چون عسل شاکری گره خورده است. او که گمان میبرد با دههها اشتغال در سپاه و تکیه بر جایگاه قرارگاهیاش میتواند از حسابکشی تاریخی بگریزد، باید بداند که لیست جاویدنامان آذربایجان، زنجان و اردبیل، محکمترین کیفرخواست علیه اوست. جلیل بابازاده با امضای حکم سرکوب در اعتراضات ۱۴۰۴، لکهای ننگ بر تاریخ منطقه گذاشت که هرگز پاک نخواهد شد. روزی که غبار این استبداد فرو نشیند، او باید در پیشگاه عدالت پاسخ دهد که چگونه اسلحه را به سوی سینهی مردمی نشانه رفت که وظیفهاش حفاظت از آنها بود. حافظه جمعی آذربایجان، این قساوتها را فراموش نخواهد کرد.
