حسین مدرس خیابانی در مقام استاندار و رئیس شورای تامین سیستان و بلوچستان، مسئولیت مستقیم کشتار ده‌ها معترض و بازداشت‌های فله‌ای را بر عهده دارد. او با فرمان سرکوب خشن و توصیف شهروندان معترض با عناوین تروریست، زمینه قتل‌عام کودکان و غیرنظامیان بی‌دفاع را در این استان فراهم کرد.
نقش حسین مدرس خیابانی در فاجعه جمعه سیاه زاهدان
حسین مدرس خیابانی به عنوان استاندار و رئیس شورای تامین استان سیستان و بلوچستان، مسئول ارشد نقض گسترده حقوق شهروندان است. او در جریان اعتراضات سراسری سال ۱۴۰۱، مسئولیت مستقیم هدایت نیروهای انتظامی و امنیتی را در سرکوب‌های خونبار این استان بر عهده داشت. هفته پایانی شهریور ۱۴۰۱، نقطه آغاز اعتراضاتی بود که پس از جان‌باختن مهسا امینی شکل گرفت و ابعادی وسیع یافت. شهرهای مختلف سیستان و بلوچستان صحنه حضور مردمی بود که با برخورد شدید نظامی و امنیتی نیروهای تحت امر وی مواجه شدند. در هشتم مهر ۱۴۰۱، تجمع اعتراضی مردم زاهدان علیه تجاوز یک فرمانده انتظامی، به شکلی بی‌رحمانه توسط این نیروها سرکوب شد. این واقعه هولناک منجر به کشته شدن دست‌کم ۸۷ شهروند شد که نام دست‌کم ۱۱ کودک در میان آن‌ها به چشم می‌خورد. در این جنایت که به جمعه سیاه مشهور گشت، استفاده از سلاح‌های جنگی علیه معترضان غیرمسلح توسط ضابطان وی محرز شد. نیروهای فراجا با سلاح‌های کمری و جنگی، به سوی شهروندان شلیک مستقیم کرده و فاجعه‌ای انسانی را در مصلی زاهدان رقم زدند. حسین مدرس خیابانی در مقام عالی‌ترین مقام اجرایی استان، نظارت کامل بر این عملیات جنگی علیه غیرنظامیان را بر عهده داشته است. این مقام مسئول با نادیده گرفتن حقوق بنیادین مردم، مسیر سرکوب خشن را برای تثبیت قدرت امنیتی در منطقه هموار کرد.
کتمان حقایق و وارونه‌نمایی جنایت توسط حسین مدرس خیابانی
روز هشتم مهر ۱۴۰۱، حسین مدرس خیابانی در اظهارنظری رسمی، تعداد کشته‌ها را تنها ۱۹ تن اعلام کرد و معترضان را تروریست خواند. او با تجزیه‌طلب نامیدن معترضان، تلاش کرد تا بر جنایات نیروهای تحت امر خود در کشتار غیرنظامیان زاهدانی سرپوش بگذارد. چند روز بعد، وی با تغییر موضع، آمار جان‌باختگان جمعه خونین را ۳۵ نفر اعلام کرد که باز هم با واقعیت تفاوت داشت. آمارهای مستقل حقوق بشری نشان داد که تعداد شهدا بسیار فراتر از ادعاهای کذب این مقام سیاسی و امنیتی استان بوده است. مولوی عبدالحمید در خطبه‌های ۲۹ مهر ۱۴۰۱، واقعه را بسیار دلخراش توصیف کرد و از شلیک به سر و سینه مردم گفت. او تاکید کرد که ده‌ها نفر در مصلی و خیابان‌های اطراف، بدون هیچ دلیلی توسط نیروهای دولتی به قتل رسیده‌اند. امام جمعه اهل سنت زاهدان آمار کشته‌ها را حدود ۹۰ نفر ذکر کرد و از قطع نخاع شدن بسیاری از مجروحان خبر داد. حسین مدرس خیابانی با سکوت و تایید عملیات نظامی، مسئول مستقیم رنج‌های وارده بر صدها خانواده داغدار و معلول در این استان است. پیش از این واقعه، امام جمعه راسک خواستار مجازات فرمانده متجاوز شده بود، اما دستگاه‌های تحت نظر استاندار تنها به سرکوب پاسخ دادند. مجمع نمایندگان استان و سران بلوچ پس از این کشتار، به دلیل بی‌کفایتی و قساوت، خواستار عزل فوری حسین مدرس خیابانی شدند.
استمرار کشتار و سرکوب سیستماتیک تحت مدیریت استاندار
پس از فاجعه هشتم مهر، زنجیره کشتار شهروندان در زاهدان تحت مدیریت امنیتی حسین مدرس خیابانی همچنان با قدرت ادامه یافت. در ۹ مهر ۱۴۰۱، نیروهای نظامی با شلیک مستقیم، چندین شهروند دیگر از جمله عبدالله شه بخش را در خیابان‌ها به قتل رساندند. روز ۱۰ مهر نیز سلمان ملکی و خدانور لجه ای به همراه چندین تن دیگر هدف گلوله نیروهای تحت امر وی قرار گرفتند. خدانور لجه ای به نمادی از مظلومیت تبدیل شد که تحت شکنجه و تیراندازی نیروهای امنیتی در این دوران جان خود را از دست داد. در ۱۱ مهر، ماه الدین شیروزهی و یک کودک ۲ ساله با فامیل میرشکار در جریان عملیات‌های پلیسی و امنیتی کشته شدند. ۲۵ مهر ۱۴۰۱ نیز حامد باجی زهی بر اثر اصابت گلوله و آثار شدید شکنجه در بازداشتگاه‌های تحت نظر استاندار جان باخت. ۶ آبان ۱۴۰۱، بار دیگر خون کودکان زاهدانی به زمین ریخت و عادل کوچکزایی ۱۵ ساله و امید نارویی هدف قرار گرفتند. ۱۲ آبان نیز یاسر نارویی در موج دیگری از خشونت‌های خیابانی که توسط شورای تامین هدایت می‌شد، با شلیک مستقیم جان سپرد. حسین مدرس خیابانی با تکیه بر جایگاه خود، از برخورد با عوامل این جنایات خودداری کرده و فضای مصونیت را فراهم کرد. او به جای پاسخگویی به مردم، دستگاه‌های اجرایی را در خدمت ماشین سرکوب و حذف فیزیکی معترضان و جوانان بلوچ قرار داد.
بازداشت‌های گسترده و پرونده‌سازی علیه فعالان و دانشجویان
در دوران مسئولیت حسین مدرس خیابانی، موج عظیمی از دستگیری‌های خودسرانه برای خفه کردن صدای اعتراض مردم رنج‌دیده زاهدان آغاز شد. نیروهای امنیتی ده‌ها شهروند از جمله فائزه براهویی، افشین شه بخش و ابراهیم ریگی را بازداشت و به مکان‌های نامعلوم منتقل کردند. حسین کاشانی، منصور دهمرده و نظام الدین هوت از دیگر قربانیانی بودند که در بازداشتگاه‌ها تحت فشار و بازجویی‌های سخت قرار گرفتند. کودکان نیز از این تیغ سرکوب در امان نمانده و افرادی نظیر حامد کبدانی و برادران رخشانی آزاد توسط پلیس دستگیر شدند. مسلم باران زهی و مریم سالارزهی به همراه چندین نوجوان دیگر در میان لیست بازداشتی‌های دوران فرمانداری نظامی وی دیده می‌شوند. دانشجویان دانشگاه زاهدان نیز هدف برخورد قرار گرفته و افرادی چون سعید عزتی و آیدا تقی پور روانه زندان‌های امنیتی شدند. حسین مدرس خیابانی با تایید این بازداشت‌ها، مسئولیت قانونی نقض حقوق زندانیان و محرومیت آن‌ها از دادرسی عادلانه را بر عهده دارد. فضای دانشگاه‌ها تحت مدیریت وی به شدت امنیتی شد و بسیاری از نخبگان جوان با پرونده‌های سنگین سیاسی و امنیتی مواجه گشتند. این دستگیری‌ها با هدف ایجاد رعب و وحشت عمومی و جلوگیری از تداوم تجمعات اعتراضی در مرکز استان صورت گرفت. استاندار با استفاده از اختیارات ویژه خود، هرگونه ندای حق‌طلبی را در نطفه خفه کرده و هزینه‌های سنگینی بر جامعه مدنی تحمیل کرد.
فهرست جان‌باختگان فاجعه جمعه خونین زاهدان
نام‌های زیر بخشی از شهروندانی هستند که در جریان سرکوب‌های تحت مسئولیت حسین مدرس خیابانی جان خود را فدا کردند: محمود براهویی خلیل قنبرزهی تنها محمدعلی گمشادزهی یاسر شه بخش حمید نارویی یونس نارویی منصور رخشانی علی عاقلی عمران شه بخش احمد شه بخش عبدالملک شه بخش بلال آنشینی محمد براهویی عبدالصمد براهویی ابوبکر نهتانی موسی نهتانی محمد قلجایی امین الله قلجایی محمد ریگی سامی هاشم زهی عبدالرحمن بلوچی خواه محمدرضا ادیب توتازهی امیرحمزه شهنوازی علی اکبر براهویی جلیل قنبرزهی ابراهیم گرگیج احمد سرگلزایی محمدفاروق رخشانی علی اکبر حلقه بگوش حمید عیسی زهی جلیل محمدزهی امید شهنوازی امین گله بچه محسن گمشادزهی محمود شهنوازی گنگوزهی ریگی اسماعیل حسن زهی عبدالله نارویی محمدعلی اسماعیل زهی مجید بلوچزهی شه بخش مهدی آنشینی بلال رخشانی سدیس کاشانی عبدالغفور دهمرده اسماعیل آبیل سلیمان عرب سعید گرگیج لال محمد آنشینی عبدالجلیل رخشانی عبدالمنان رخشانی غلام نبی نوتیزهی نجم الدین تاجیک عزیزالله کبدانی حیدر نارویی رشید محی الدین شه بخش امیرمحمد گمشادزهی محمدصدیق نارویی جلیل رخشانی عبدالمجید ریگی حمزه نارویی فرزاد شه بخش صلاح الدین گمشادزهی عبدالغفور نوربراهویی لال محمد عالی زهی محمدعمر شهنوازی عبدالخالق شهنوازی نعمت الله کبدانی عبدالصمد ثابتی زاده ابوبکر علی زهی عمران حسن زهی امیرحسین پرنیان احمد سارانی موسی دوبراء متین قنبرزهی بهزاد ریگی عبدالوحید توحیدنیا مصطفی بریچی محمدامین گمشادزهی محمداقبال نایبزهی شهنوازی امید سارانی سامر هاشم زهی جواد پوشه امید صفرزهی محمد رخشانی یاسر شاهوزهی علی براهویی دانیال شه بخش هستی نارویی عبدالله شه بخش سلمان ملکی جمال عبدالناصر محمدحسنی خدانور لجه ای آرمان حسن زهی ذوالفقار حسن زهی محمود حسن زهی ماه الدین شیروزهی میرشکار حامد باجی زهی کبدانی عادل کوچکزایی امید نارویی یاسر نارویی
حسین مدرس خیابانی در دوران تصدی استانداری و ریاست شورای تامین سیستان و بلوچستان، مسئولیت مستقیم قتل‌عام معترضان و بازداشت‌های گسترده غیرقانونی را بر عهده داشته است.
درهمین زمینه
افشای یک جنایتکار؛ حسین مدرس خیابانی کیست؟
سرکوب خونین ایرانشهر و قتل‌عام دانش‌آموزان تحت مدیریت استاندار
حسین مدرس خیابانی در مقام رئیس شورای تامین استان، مسئولیت مستقیم تمامی عملیات‌های نظامی و انتظامی را در شهرستان ایرانشهر بر عهده دارد. در جریان اعتراضات سراسری سال ۱۴۰۱، نیروهای امنیتی با برخورد شدید خیابانی، دست‌کم یک شهروند زیر ۱۸ سال را در این منطقه به قتل رساندند. پارمیس همنوا، دانش‌آموز ۱۴ ساله سال سوم مدرسه پروین اعتصامی، در تاریخ ۳ آبان ۱۴۰۱ قربانی خشونت نیروهای تحت امر وی شد. این نوجوان در جریان حمله به مدرسه و ضرب و شتم وحشیانه توسط ضابطان قضایی و امنیتی، جان خود را از دست داد. علاوه بر این جنایت، حسین مدرس خیابانی ناظر بر دستگیری‌های وسیع فعالان مذهبی و شهروندان عادی در ایرانشهر بوده است. افرادی نظیر فضل‌الرحمان ریگی و اسماعیل زین‌الدینی در موج اول این بازداشت‌های خودسرانه روانه بازداشتگاه‌های امنیتی شدند. نیروهای تحت فرمان استاندار، کودکان و نوجوانانی مانند حامد رئیسی و مبین حسین‌زهی را نیز بدون رعایت تشریفات قانونی دستگیر کردند. ایمان اکوان و خالد براهویی از دیگر شهروندانی بودند که در این بازه‌های زمانی با پرونده‌سازی‌های سنگین مواجه گشتند. این اقدامات نشان‌دهنده الگوی ثابت سرکوب در دوران مدیریت عالی وی بر نهادهای انتظامی استان سیستان و بلوچستان است. وی با نادیده گرفتن حقوق بنیادین کودکان، فضای آموزشی و عمومی شهر را به پادگانی برای سرکوب مبدل کرد.
جنایت خاش و مسئولیت حقوقی حسین مدرس خیابانی در کشتار جمعه
در ادامه زنجیره خشونت در استان، شهرستان خاش در تاریخ ۱۳ آبان ۱۴۰۱ صحنه یکی از خونبارترین جنایات دوران حسین مدرس خیابانی بود. در این روز، تجمع مسالمت‌آمیز مردم با شلیک مستقیم نیروهای انتظامی و امنیتی به خاک و خون کشیده شد. در نتیجه این عملیات جنگی علیه غیرنظامیان، دست‌کم ۱۱ شهروند جان خود را از دست دادند که هویت بسیاری از آن‌ها احراز شده است. محمد شه بخش و کامبیز ریگی از جمله افرادی بودند که در پی دستورات شورای تامین استان هدف گلوله قرار گرفتند. یاسر بهادرزهی، نوجوان ۱۷ ساله معلول، نیز در میان لیست جان‌باختگان این واقعه هولناک قرار دارد که سند قساوت نیروهای دولتی است. حسین مدرس خیابانی به عنوان مقام ارشد اجرایی، مسئولیت مستقیم پنهان‌کاری و وارونه‌نمایی واقعیت‌های این کشتار وسیع را بر عهده دارد. نیروهای حکومتی مدعی شدند که معترضان قصد تصرف فرمانداری را داشتند، اما این ادعا توسط مولوی عبدالحمید به شدت تکذیب شد. وی سخنان مقامات درباره حمله مسلحانه مردم خاش را «دروغ محض» خواند و از شلیک به مردم بی‌گناه گلایه کرد. امام جمعه زاهدان تاکید کرد که مسئولان به جای توبیخ جنایتکاران، از کسانی دفاع می‌کنند که مردم را هدف تیر جنگی قرار دادند. استاندار با تایید این سناریوهای دروغین، راه را برای مصونیت ضاربان و تداوم خونریزی در شهرهای شرقی ایران هموار نمود.
گستره بازداشت‌های خودسرانه در بمپور و سایر شهرهای استان
حسین مدرس خیابانی در مقام استاندار، سیاست سرکوب را به تمامی شهرستان‌های استان سیستان و بلوچستان، از جمله بمپور و سراوان تسری داد. در شهرستان بمپور، دست‌کم یک شهروند به نام مهرشاد تلاتوف در جریان درگیری‌های خیابانی و برخورد نیروهای امنیتی جان خود را از دست داد. در سایر مناطق نظیر چابهار و قصرقند نیز موج بازداشت‌ها تحت نظر مستقیم شورای تامین استان به ریاست وی ادامه یافت. آرزو رئیسی و مبین بلوچ از جمله ده‌ها جوانی بودند که به دلیل اعتراض به وضعیت موجود، توسط ضابطان دستگیر شدند. همچنین زنان و دخترانی مانند سارا بلوچ و فاطمه بلوچ در فهرست بازداشت‌شدگان این دوره قرار دارند که نشان از برخورد جنسیتی دارد. حسین مدرس خیابانی با نادیده گرفتن استانداردهای حقوق بشری، اجازه داد تا نیروهای نظامی در میرجاوه و نیکشهر به شکار شهروندان بپردازند. طارق جنگی‌زهی و نظام هوت از دیگر افرادی هستند که در زندان‌های تحت مسئولیت وی با شرایط سختی روبرو گشتند. این مقام قضایی و اجرایی سابق، حتی در برابر بازداشت کودکان در میرجاوه نظیر فرزاد ارباب‌زهی هیچ واکنشی نشان نداد. فضای رعب و وحشت در این مناطق به حدی رسید که بسیاری از خانواده‌ها از سرنوشت فرزندان خود بی‌اطلاع ماندند. تمامی این اقدامات تحت چتر حمایتی و مدیریتی وی انجام شد تا هرگونه فریاد حق‌طلبی در نطفه خفه شود.
سرکوب نخبگان و دانشجویان در سایه مدیریت حسین مدرس خیابانی
دانشجویان و نخبگان دانشگاهی در سیستان و بلوچستان، به ویژه در چابهار، از اهداف اصلی ماشین سرکوب حسین مدرس خیابانی بودند. در جریان اعتراضات پاییز ۱۴۰۱، چندین دانشجو از جمله جلیل آرام و علیرضا رئیسی توسط نیروهای امنیتی در محیط‌های علمی بازداشت شدند. شهاب ریگی نیز از دیگر دانشجویانی بود که به دلیل فعالیت‌های مدنی و اعتراض به کشتار مردم، هدف برخورد قرار گرفت. حسین مدرس خیابانی با امنیتی کردن فضای دانشگاه‌ها، حقوق تحصیلی و آزادی بیان قشر تحصیل‌کرده استان را به شدت تضییع کرد. بازداشت دانشجویان در چابهار بخشی از نقشه وسیع‌تر برای قطع ارتباط میان معترضان خیابانی و بدنه آکادمیک جامعه بلوچستان بود. این مقام مسئول با سکوت در برابر ورود نیروهای مسلح به حریم دانشگاه، استقلال این نهادها را به طور کامل از بین برد. بسیاری از بازداشت‌شدگان دانشگاهی برای ماه‌ها تحت بازجویی‌های شدید و فشارهای روانی در بازداشتگاه‌های غیراستاندارد قرار داشتند تا اعترافات اجباری بگیرند. این رویکرد حذفی، آسیب‌های جبران‌ناپذیری به سرمایه انسانی استان وارد کرد و منجر به افزایش خشم و انزجار عمومی گردید. استاندار با استفاده از ابزارهای نظارتی، مسیری را انتخاب کرد که در آن تفکر و نقد به عنوان جرم امنیتی تلقی می‌شد. وی مسئولیت قانونی تمامی این برخوردها و عواقب ناشی از آن برای آینده علمی منطقه را بر عهده دارد.
جایگاه حسین مدرس خیابانی در ساختار قدرت
وی در دوران حضور در وزارت صمت نیز با چالش‌های مدیریتی روبرو بود، اما دوران استانداری او نقطه عطف نقض حقوق بشر است. او به عنوان عالی‌ترین مقام اجرایی استان، هماهنگ‌کننده اصلی میان نهادهای نظامی، امنیتی و قضایی برای اجرای طرح‌های سرکوبگرانه محسوب می‌شد. حسین مدرس خیابانی با تکیه بر این جایگاه، دستورات شورای عالی امنیت ملی را با قساوت تمام در سطح استان عملیاتی کرد. حضور وی در راس قدرت محلی، زمینه‌ساز وقوع فجایعی شد که منجر به سلب حق حیات از ده‌ها شهروند بلوچ گردید. او پس از پایان دوره استانداری نیز در مناصب اقتصادی مهم به فعالیت خود ادامه داد که نشان از رضایت حاکمیت دارد. کارنامه وی در سیستان و بلوچستان همواره به عنوان نمونه‌ای از مدیریت بحران با استفاده از ابزار گلوله و زندان شناخته می‌شود. این سوابق نشان می‌دهد که وی مهره‌ای کلیدی در پیشبرد اهداف امنیتی و تضییع حقوق اقلیت‌های مذهبی و قومی است. وی با آگاهی کامل از عواقب تصمیمات خود، فرمان سرکوب مردمی را صادر کرد که تنها خواستار عدالت و کرامت بودند.
سوابق سرکوب حسین مدرس خیابانی
حسین مدرس خیابانی پیش از تکیه بر صندلی استانداری، مناصب متعددی را در بدنه حاکمیت تجربه کرده که سوابق وی به شرح زیر است:
قائم‌مقام وزیر صنعت، معدن و تجارت در امور بازرگانی
سرپرست وزارت صنعت، معدن و تجارت (صمت)
استاندار سیستان و بلوچستان و رئیس شورای تامین استان (۲۱ شهریور ۱۴۰۰ تا ۴ دی ۱۴۰۱)
لازم به ذکر است که انتصاب وی به عنوان استاندار با واکنش‌های منفی بسیاری از سوی نمایندگان و فعالان شفافیت روبرو شد. احمد توکلی وی را به دلیل دریافت حقوق‌های غیرمتعارف، با صفت «نجومی خوار» توصیف کرده و خواستار بازنگری در انتصاب وی شده بود. با این حال، وی با حمایت‌های سیاسی به قدرت رسید تا یکی از خونین‌ترین دوران‌های تاریخ معاصر زاهدان را رقم بزند.
فهرست قربانیان فردی و گروهی جنایات تحت مسئولیت استاندار
نام‌های زیر تنها بخشی از قربانیان پرشمار دوران مسئولیت حسین مدرس خیابانی در سیستان و بلوچستان هستند: عبدالملک شه بخش عبدالرحمن بلوچی خواه عبدالصمد براهویی ابوبکر نهتانی احمد شه بخش علی عاقلی امین الله قلجانی بلال انشینی حمید نارویی خلیل قنبرزهی تنها محمود براهویی منصور رخشانی محمدعلی گمشادزهی محمد براهویی محمد ریگی موسی نهتانی عمران شه بخش سامی هاشمزهی یاسر شه بخش یونس نارویی محمد قلجایی عبدالغفور دهمرده عبدالجلیل رخشانی عبدالله نارویی عبدالمنان رخشانی احمد سرگلزایی علی اکبر براهویی علی اکبر حلقه بگوش امین گله بچه امیرحمزه شهنوازی بلال رخشانی ابراهیم گرگیج اسماعیل آبیل حمید عیسی زهی جلیل قنبرزهی جلیل محمدزهی لال محمد آنشینی محمود شهنوازی مجید بلوچزهی شه بخش محمدعلی اسماعیل زهی محمدفاروق رخشانی محمدرضا ادیب توتازهی محسن گمشادزهی امید شهنوازی سعید گرگیج سدیس کاشانی سلیمان عرب گنگوزهی ریگی مهدی آنشینی عبدالغفور نوربراهویی عبدالخالق شهنوازی عبدالصمد ثابتی زاده ابوبکر علیزهی امیرمحمد گمشادزهی عزیزالله کبدانی بهزاد ریگی فرزاد شه بخش غلام نبی نوتیزهی حمزه نارویی جلیل رخشانی حیدر نارویی رشید لال محمد عالی زهی متین قنبرزهی محمدعمر شهنوازی عبدالمجید ریگی محمدصدیق نارویی نجم الدین تاجیک نعمت الله کبدانی عمران حسن زهی صلاح الدین گمشادزهی محمد رخشانی جواد پوشه محمدامین گمشادزهی محمداقبال نایبزهی شهنوازی امید صفرزهی امید سارانی سامر هاشمزهی یاسر شاهوزهی علی براهویی دانیال شه بخش عبدالله شه بخش خدانور لجه ای سلمان ملکی جمال عبدالناصر محمدحسنی آرمان حسن زهی ذوالفقار حسن زهی محمود حسن زهی عبدالناصر گرگیج عبدالرئوف ریگی منصور دهمرده عبدالوحید کبدانی علی احمدی بریچی علی اکبر ریگی علی رخشانی آزاد علیرضا سالارزهی عارف کبدانی عرفان شه بخش فرشید حسن زهی فرشید نوتانی فرزاد نارویی فرزاد نظام دوست غلام رسول گرگیج حامد کبدانی مالک کبدانی محمد رخشانی آزاد محمدرضا نارویی نظام الدین هوت نورمحمد ریگی عمر ریگی عمران ریگی رحیم براهویی سعید کاشانی سعید ریگی سلمان ریگی.
ادامه فهرست قربانیان
شهاب شعیبی شعیب سلحشور برنا سهیل شه بخش یاسین میرکازهی یونس ریگی یوسف شاهوزهی اسماعیل شه بخش بهرام رشیدنسب سینا دهواری عبدالله میربلوچزهی محمدمبین امین بیگی عبدالمالک نارویی اسماعیل زین الدینی فرامرز جمشیدزهی حامد رئیسی حمید کریمزایی حسین هوت ایمان اکوان خالد براهویی مهدی علیپور مبین حسین زهی مبین میرکازهی عبیدالله هیبتان پارمیس همنوا رحیم داد شهلی بر سعادت سرپرست شاه سعید ارژنگ مریم هاشمزهی آیدا تقی پور فضل الرحمان ریگی مبین بلوچ آرزو رئیسی بلال عیسی زهی عبدالوحید توحید نیا مصطفی بریچی محی الدین شه بخش موسی دوبراء افشین شه بخش امیرحمزه براهویی آصف گرگیج ایوب شه بخش بادل ریگی بهزاد حسن زهی بلال نارویی حامد باجی زهی یاسر نارویی ابراهیم ریگی ابراهیم شیبک الیاس میرکازهی اسماعیل گمشادزهی اسماعیل گرگیج اسماعیل نورزهی فائزه براهویی حامد رخشانی حسین کاشانی ایرج طوقی جمشید حسن زهی جمشید هرمزی امید نارویی ماه الدین شیروزهی امید حسن زهی رئوف ریگی رضا ریگی زکریا جمالزهی زکریا سنجرانی عادل کوچکزایی عبدالرحیم گرگیج عبدالله رحمانی مسلم باران زهی جاسم شه بخش عماد شه بخش محمد شه بخش نیا مریم سالارزهی معصومه علیزهی یاسمن سعیدی سعید عزتی نادر آسکانی جعفر زومکزهی محمد زین الدینی احمد خزانه دار عبدالباسط ریگی عبدالملک شهنوازی علی خاشی علی کرد کلاهوری عظیم محمودزهی اسماعیل شهنوازی کیومرث شهنوازی مهرشاد میربلوچ زهی مهرشاد تلاتوف معین ریگی عمران میربلوچ زهی اویس قلندرزهی کامبیز ریگی صادق آرامش سعید سهراب زهی شهریار یادگاری یاسر بهادرزهی یونس قلندرزهی یونس سلحشوران جلیل هوت حامد بلوچ مرادانی سارا بلوچ سارا رئیسی سالم جدگال سالم دگال سجاد دهقانی طارق جنگی زهی عایشه بلوچ عبدالملک حملی عبدالمالک دوستی عفسان ملازهی فاطمه بلوچ فرهاد جدگال فرهاد هوت ماجد درزاده محمود جدگال منصور حوت نعیم اربابی نگین محتشمی
قربانیان گروهی شامل شهروندان استان سیستان و بلوچستان، معترضان سال ۱۴۰۱، مسلمانان اهل سنت و فعالان اتنیکی هستند.
منابع:
دادگستر
ایران آزادی
