بر اساس گزارش‌های دریافتی از تشکل‌های حقوق بشری و منابع آگاه، تنش و سرکوب در بند زنان زندان اوین بار دیگر شدت گرفته است. در تازه‌ترین موج فشارهای انضباطی و تنبیهی، دست‌کم ۲۳ نفر از ۴۶ زن زندانی سیاسی محبوس در این بند (معادل نیمی از آنان)، از سه تا ۹ هفته از دیدار با خانواده‌ها و وکلای خود محروم شده‌اند. در حال حاضر ۸۶ زن شامل ۴۶ زندانی سیاسی و ۴۰ زندانی جرایم مالی در این بخش نگهداری می‌شوند.
این محرومیت‌های تنبیهی پس از اعتراض‌های گسترده زنان زندانی به شرایط ناگوار بند، نحوه برخورد مأموران و محدودیت‌های فزاینده اعمال شده است. طبق جزئیات منتشرشده، میزان محرومیت‌ها برای زندانیان به این شرح تعیین شده است:
۹ هفته محرومیت: گلرخ ایرایی و سکینه پروانه
۷ هفته محرومیت: غزل مرزبان
۶ هفته محرومیت: نسیم سیمیاری
۳ هفته محرومیت: ۱۹ زندانی دیگر شامل شکیلا منفرد، محبوبه رضایی، زهرا صفایی، پخشان عزیزی، مرضیه سارینا آقالر، فاطمه پرنیان هاشم‌پور، اکرم غزل یوسفی، زهرا شهیدی، زهرا کرمی، خدیجه شادی شادمان، فاطمه عباسی، فاطمه پناه رضایی، بیتا علی همتی، سمیرا کوچکی، مینا کوچکی، کیمیا داودی، تارا داودی، رضوانه احمدخان‌بیگی و مطهره گونه‌ای.
بیشتر بخوانید
بحران حقوق بشر در شهریور ۱۴۰۵: الگوی خشونت ساختاری در ایران
ریشه‌ها و دلایل اعتراض زندانیان اعتراض‌های زندانیان سیاسی که به اعمال این ممانعت‌ها انجامیده، طیف وسیعی از رفتارهای خودسرانه و نقض حقوق بنیادی‌شان را در بر می‌گیرد:
۱. بدرفتاری در اعزام‌ها: اعتراض به شیوه بازرسی‌های بدنی تحقیرآمیز و استفاده اجباری از دستبند و پابند برای زندانیان منتقل‌شده به مراکز درمانی و قضایی.
۲. کاهش زمان ملاقات: تقلیل مدت زمان دیدارهای هفتگی به حدود ۲۰ دقیقه تا نیم ساعت که به‌ویژه برای خانواده‌های اعزامی از شهرستان‌ها مشقت‌بار است.
۳. نقض حریم خصوصی و امنیتی‌سازی: نصب دوربین‌های مراقبتی در محوطه سرویس‌های بهداشتی، ورود و حضور مأموران حفاظت و اطلاعات در داخل سالن‌ها و تذکرات مستمر درباره پوشش.
۴. تغییر شیوه تحویل دارو: اجبار زندانیان سیاسی به بلعیدن روزانه قرص‌ها در حضور بهیار به جای دریافت جیره دارویی هفتگی یا ماهانه.
۵. ممانعت از فعالیت‌های مناسبتی: ضبط و تخریب نوشتارها و تصاویر مرتبط با سالگرد مهسا ژینا امینی و برگزاری مراسم‌های سیاسی در بند.
به گفته هرانا فشارهای مضاعف و انفرادی علاوه بر محرومیت‌های دسته جمعی، برخی زندانیان با فشارهای هدفمند روبرو شده‌اند. وریشه مرادی با وجود نقض حکم اعدامش در دیوان عالی کشور، ماه‌ها از ارتباط با خانواده محروم بوده و اکنون تنها مجاز به تماس با دو شماره است. غزل مرزبان نیز علاوه بر محرومیت مجدد از ملاقات، از دریافت کتاب و ملزومات شخصی محروم شده و از سوی نهادهای امنیتی به پرونده‌سازی جدید تهدید شده است. همچنین زندانیانی چون معصومه فرح‌نساجی و مینو روزه‌دار در پی این موج سرکوب کوتاه‌مدت به سلول انفرادی منتقل شدند. بند زنان اوین همچنان یکی از کانون‌های اصلی مقاومت و کنشگری در برابر سرکوب به شمار می‌رود.
