سیدضیاء میرعمادی دادستان پیشین هرمزگان، شیراز و تهران نقش مستقیم در سرکوب شهروندان این سه استان داشته است.
سیدضیاء میرعمادی از آغازین سالهای حکومت، تا سال ۱۳۶۸، در نقض گسترده حقوق بشر نقش داشته است. او به عنوان یک مقام قضایی، در این زمینه مسئولیتهای متعددی داشته است.
میرعمادی در مقام دادستان انقلاب هرمزگان (۱۳۶۰ تا ۱۳۶۲)، نقش آفرینی کرده است. وی همچنین دادستان عمومی و انقلاب شیراز (۱۳۶۱ تا اواخر ۱۳۶۲) بوده است. او در نقض جدی حقوق انسانی شهروندان، به ویژه اقلیتهای مذهبی و حق حیات، مشارکت مستقیم داشته است.
سیدضیاء میرعمادی در سمت دادستان انقلاب هرمزگان و شیراز فعال بود. او همچنین دادستان عمومی تهران نیز بوده است. وی در نقض حقوق شهروندان، شامل آزادی بیان، حقوق اقلیتهای مذهبی و حق حیات، نقش مستقیم داشته است. این نقش شامل حقوق زندانیان و شکنجه نیز میشود.
دستگاه قضایی در سالهای ابتدایی نظام، بهویژه از ۱۳۵۸ تا ۱۳۶۸، اقدام به بازداشت و شکنجه کرد. اعدامهای دستهجمعی و غیرقانونی منتقدان و مخالفان سیاسی نیز صورت گرفت.
تقریباً همه اعدامشدگان در دادگاههای کوتاه و بدون دسترسی به وکیل محاکمه شدند. آنها با اتهامات واهی و صرفاً به دلیل عضویت در گروههای سیاسی به اعدام محکوم شدند. طبق آییننامه دادگاهها و دادسراهای انقلاب (مصوب ۱۳۵۸)، دادستانهای انقلاب مسئول اجرای احکام اعدام بودند.
بیشتر بخوانید
محمدحسین درودی عامل سرکوب جوانان از جمله مجیدرضا رهنورد در خراسان رضوی
سیدضیاء میرعمادی در قبال اعدام زندانیان سیاسی و مخالفان در استان هرمزگان مسئول است. او در آبان ۱۳۶۱، در مصاحبهای با روزنامه «خبر جنوب»، اعدام اعضای گروههای سیاسی مخالف نظام در هرمزگان را تأیید کرد.
سیدضیاء میرعمادی اظهار داشت: «بیش از ۱ سال است که اینجانب به سمت دادستان انقلاب اسلامی هرمزگان منصوب شدهام. وقتی این مسئولیت به ما واگذار شد، «گروهکها» در بندرعباس فعال بودند. این «گروهکها» شامل «اشرف دهقانی» و «سازمان مجاهدین خلق ایران» بودند. «پیکار» نیز برنامههایی داشت. بعد از آغاز کار ما، دادسرای انقلاب با همت برادران سپاه و کمیته، و کمکهای سازمان اطلاعات، کار خود را شروع کردیم. برادران ما چنان سریع عمل کردند که از ۲ فروردین تا ۱۲ فروردین، ظرف ۱۰ روز، تمام شبکه «سازمان مجاهدین خلق» در بندرعباس کشف و اعضای آن دستگیر شدند.» به گفته وی، «ما تمام آنهایی که دستگیر کردیم، محاکمه نمودیم. بعضی از آنها اعدام شدند و برخی به حبس ابد محکوم شدند.»
سیدضیاء میرعمادی به عنوان دادستان انقلاب شیراز، در اعدام شهروندان بهائی نیز مشارکت داشته است. این اعدامها صرفاً به دلیل گرایش آنها به آیین بهائی صورت گرفت.
گزارشها نشان میدهد دادستانی انقلاب شیراز در آذر ۱۳۶۱، شماری از شهروندان بهائی را بازداشت کرد. آنها به زندان عادلآباد منتقل شدند.
هدف از بازداشت این بهائیان، وادار کردن آنها به قبول اسلام و رد آیین بهائیت بود. بهائیان بازداشتشده به شدت از سوی بازپرسان و دادیاران تهدید میشدند. به آنها گفته میشد در صورت عدم پذیرش اسلام، اعدام خواهند شد.
بنابر گزارشها، میرعمادی شخصاً به زندانیان بهائی گفته بود ۴ بار فرصت توبه و مسلمان شدن دارند. در غیر این صورت، قطعاً اعدام میشوند.
دادستانی شیراز، با مسئولیت سیدضیاء میرعمادی، در خرداد ۱۳۶۲ حداقل ۲۲ بهائی بازداشتشده را اعدام کرد. این اعدامها تنها به دلیل ایمان آنها به آیین بهائی بود. در میان اعدامشدگان، دختری ۱۷ ساله به نام مونا محمودینژاد نیز وجود داشت.
به شهادت خانواده بهائیان زندانی، میرعمادی پس از اعدام این ۲۲ شهروند، به خانواده دیگر بهائیان زندانی گفت: «این مجازات تنها برای این ۲۲ نفر نیست. تمام بهائیانی که در این زندان هستند، همین مجازات را دارند: یا اسلام یا اعدام.»
گزارشها حاکی از آن است که بهائیان بازداشتشده در زندان، شکنجههای روحی و جسمی شدیدی را تحمل کردند. این شکنجهها با هدف وادار کردن آنها به توبه و دست برداشتن از آیین بهائیت بود.
سیدضیاء میرعمادی در قبال اعدام زندانیان سیاسی و اعضای گروههای مخالف حکومت در شیراز نیز مسئول است. او در مقام دادستان انقلاب، در صدور کیفرخواست اعدام و اجرای مجازات مرگ مشارکت مستقیم داشته است.
گزارشها نشان میدهد در تیر ۱۳۶۲، شماری از زنان و دختران جوان به اتهام عضویت و طرفداری از سازمان مجاهدین خلق در شیراز اعدام شدند. این موارد نشاندهنده ابعاد گسترده اقدامات میرعمادی است.
سوابق سرکوب و نقض حقوق بشر سیدضیاء میرعمادی عبارت است از:
۱۳۶۰ – ۱۳۶۲: دادستان انقلاب اسلامی استان هرمزگان.
آبان ۱۳۶۱ – ۱۳۶۲: دادستان عمومی و انقلاب اسلامی شیراز.
۱۳۶۲ – ۱۳۶۸: دادستان عمومی تهران.
از احتمالاً ۱۳۹۰: وکیل دادگستری و عضو کانون وکلای دادگستری مرکز.
قربانیان گروهی سیدضیاء میرعمادی عدمتا شامل اعضاء سازمان مجاهدین خلق ایران، پیروان آیین بهایی میباشند.
