زنان در رژیم زنستیز ولایت فقیه هیچ جایگاه و شأن و مقامی ندارند و بهعنوان انسانهای درجه دو محسوب میشوند. زنان در این رژیم بهتنهایی هویت حقوقی و قانونی ندارند و زیر سایه یک مرد از خانواده است که بهلحاظ حقوقی و قانونی تعریف میشوند. اجازه مسافرت بدون پدر یا برادر یا همسر ندارند. حق انتخاب پوشش و تحصیل در رشتههای مورد نظر خودشان را ندارند. حق تصدی پستهای قضایی و سیاسی را ندارند و … بهخصوص اگر در مقابل رژیم بهایستند و دست به اعتراض برای بدست آوردن حقوق انسانی، اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و مدنی خود بزنند.
بهخصوص اگر در این مسیر بازداشت شده و به زندان بیفتند، دژخیمان و شکنجهگران با شکنجه و تحقیر و تعرض به زنان زندانی تلاش میکنند هویت و کرامت آنها را نابود کنند و از ارزشهای انسانی تهی کنند. در بند زنان زندان تبریز هم مهرههای سرکوب و شکنجه با عقده و کینه حیوانی و ضد انسانی خود تمام تلاششان را بکار میگیرند تا زندانیان را به تسلیم و تن دادن به قوانین ضد انسانی رژیم وا دارند. در این قسمت به معرفی دو مهره دیگر از زندانبانان وحشی بند زنان زندان تبریز می پردازیم.
در همین زمینه
سرکوبگران بند زنان زندان تبریز چه کسانی هستند؟
نرگس معروف
این مزدور در قیام ۱۴۰۱ به بازداشتیها اهانتهای بیاندازهای میکرد. او با توهینهای کلامی جنسی و نسبت دادن حرفهای زشت به زنان، تلاش میکرد شخصیت آنها را خرد کرده و بدینوسیله آنها را تحت شکنجه روحی قرار دهد.
آسیه خرم
این مزدور نیز در همکاری با سایر زندانبانان زن، با برخوردهای اهانتآمیز و محروم کردن مادران از تماس با فرزندانشان، زندانیان را تحت فشارهای روحی و جسمی قرار میداد. آنها زندانیان را در مقابل سایرین بهشدت تحقیر کرده و به آنها ناسزا میگفتند. از جمله اقدامات آنها، محروم کردن از سرویس بهداشتی با دادن اجازه و درخواست گرفتن از زندانی بود. همچنین، دادن غذا در ظروف کثیف و یا داخل لگن پلاستیکی بود.
