زنان در رژیم زنستیز ولایت فقیه هیچ جایگاه و شأن و مقامی ندارند و بهعنوان انسانهای درجه دو محسوب میشوند. زنان در این رژیم بهتنهایی هویت حقوقی و قانونی ندارند و زیر سایه یک مرد از خانواده است که بهلحاظ حقوقی و قانونی تعریف میشوند. اجازه مسافرت بدون پدر یا برادر یا همسر ندارند. حق انتخاب پوشش و تحصیل در رشتههای مورد نظر خودشان را ندارند. حق تصدی پستهای قضایی و سیاسی را ندارند و … بهخصوص اگر در مقابل رژیم بهایستند و دست به اعتراض برای بدست آوردن حقوق انسانی، اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و مدنی خود بزنند.
بهخصوص اگر در این مسیر بازداشت شده و به زندان بیفتند، دژخیمان و شکنجهگران با شکنجه و تحقیر و تعرض به زنان زندانی تلاش میکنند هویت و کرامت آنها را نابود کنند و از ارزشهای انسانی تهی کنند. در بند زنان زندان تبریز هم مهرههای سرکوب و شکنجه با کینه حیوانی و ضد انسانی خود تمام تلاششان را بکار میگیرند تا زندانیان را به تسلیم و تن دادن به قوانین ضد انسانی رژیم وا دارند. در این قسمت به معرفی دو مهره وحشی زندان بند زنان زندان تبریز می پردازیم.
در همین زمینه
سرکوبگران بند زنان زندان تبریز چه کسانی هستند؟
حوا اورنگی: رئیس بند زنان
این مزدور عامل اصلی و فرمانده اذیت و آزار و فشار در بند زنان است. وی یکبار به یکی از زندانیان سیاسی گفته بود: اگر فتوای خامنهای را داشتم تو را با چاقو تکهتکه میکردم. او عامل بیگاری کشیدن از زندانیان در کارگاهها است. تعدادی از زندانیان ساعتها پای دار قالی با غذای ناچیز و شرایط بهداشتی فاجعهبار عمرشان تلف میشود، ولی مزد ناچیزی دریافت میکنند. سود کلان دسترنج آنها نصیب همین مزدور و روسای فاسد زندان تبریز میشود.
سمیه غفوریان: زندانبان
این مزدور بهمراه سایر زندانبانان فضایی در بند ایجاد کردهاند که اکثر زندانیان سابقه خودزنی دارند. آنها داروی زندانیان را گرفته و از آن عاملی برای فشار درست کردهاند حتی مبتلایان به صرع بدلیل نرسیدن دارو در بند بی حال میشدند.
