روز جمعه ۱۶شهریور ۱۴۰۳ زندانیان زندان مرکزی کرج بدلیل آلودگی آب دچار دل درد شدید و اسهال و استفراغ و مسمومیت شدید شدند آلودگی آب به حدی زیاد بود که حتی تعدادی از پرسنل زندان نیز مسموم شدند .
با این وضعیت که زندانیان بهخاطر از دست دادن میزان زیادی از آب بدنشان نیاز به جایگزینی آن با آب سالم داشتند اما در زندان مرکزی کرج، آب تمیزی برای نوشیدن نبود. فروشگاه زندان هم آب آشامیدنی برای فروش نداشت. در نتیجه مشکل زندانیان مضاعف شده بود. تشنگی از یک سو و مسمومیت شدید از سوی دیگر باعث افزایش فشارهای جسمی و روانی به زندانیان شده بود.
مسولین زندان هم اقدامی برای رسیدگیهای پزشکی و تامین آب سالم برای زندانیان نکردند. در نتیجه جان هزاران زندانی در خطر جدی قرار گرفت. این فقط یک نمونه از فشار به زندانیانان زندان مرکزی کرج است.
قطع مکرر آب آشامیدنی از اواسط تیرماه در زندان مرکزی کرج
زندانیان در زندان مرکزی کرج از اواسط تیرماه با قطع مکرر آب مواجه بودند. با توجه به آمار بالای زندانیان این زندان این اقدام باعث شیوع بیماریهای مختلف بهخصوص در فصل گرما شده بود. به گفته خانواده زندانیان آب در زندان مرکزی کرج از ساعت ۱۰ الی ۱۱صبح تا ساعت ۵ عصر قطع میشد. پس از وصل شدن نیز آب به صورت قطرهچکانی جاری بود.
قطع آب زندان باعث انباشت ظروف و لباسهای نشسته زندانیان شده بود که خود منشا شیوع بیماریهای گوارشی و پوستی بود. این وضعیت در استفاده از آب گرم برای استحمام نیز وجود دارد.
زندانیانی به ناچار مجبور به خرید آب از فروشگاه زندان با قیمت گزاف هستند. خرید آب برای زندانیان فقیر امکانپذیر نیست و آنها از این گزینه نیز محروم شدند.
قطع آب بهروی زندانیان نقض حقوق بشر محسوب میشود و مغایر با چندین استاندارد بینالمللی و قوانین حقوق بشری است.
در همین زمینه
وضعیت نامناسب زندانیان اهل سنت در زندان شیبان اهواز
ماده 25 اعلامیه جهانی حقوق بشر:
این ماده بیان میکند که هر فردی حق دارد از استانداردی از زندگی برخوردار باشد که سلامت و رفاه او و خانوادهاش را از جمله غذا، لباس، مسکن، مراقبتهای پزشکی و خدمات اجتماعی لازم را تضمین کند. آب به عنوان یکی از نیازهای اولیه انسان در این دسته قرار میگیرد، و قطع آب از زندانیان، مستقیماً این حق اساسی را نقض میکند.
ماده 10 میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی (ICCPR):
این ماده تصریح میکند که با تمامی افرادی که از آزادیشان محروم شدهاند باید با احترام به کرامت ذاتی انسانیت برخورد شود. محروم کردن زندانیان از دسترسی به آب آشامیدنی و بهداشتی، نوعی رفتار غیرانسانی و تحقیرآمیز است که کرامت ذاتی انسانیت را نقض میکند.
قوانین حداقل استاندارد برای رفتار با زندانیان سازمان ملل (قوانین نلسون ماندلا):
بر اساس این قوانین، زندانیان باید به نیازهای اولیه خود دسترسی داشته باشند، از جمله دسترسی به آب آشامیدنی سالم و بهداشتی. ماده 22 این قوانین تأکید دارد که باید به زندانیان غذای سالم و آب کافی ارائه شود تا سلامت و بهداشت آنان حفظ شود. قطع آب زندانیان، نقض مستقیم این استانداردهای حداقلی است.
کنوانسیون منع شکنجه و سایر رفتارها یا مجازاتهای بیرحمانه، غیرانسانی یا تحقیرآمیز:
رفتارهایی که باعث محرومیت زندانیان از آب و دیگر نیازهای اولیه شود میتواند نوعی شکنجه روحی و جسمی تلقی شود. این امر مغایر با اصول این کنوانسیون است که هرگونه شکنجه و رفتار بیرحمانه را منع میکند.
حق برخورداری از سلامت:
سازمان جهانی بهداشت (WHO) آب سالم و بهداشتی را بهعنوان یکی از پیشنیازهای اساسی برای حفظ سلامت عمومی در نظر میگیرد. قطع آب زندانیان میتواند به شیوع بیماریهای عفونی و دیگر مشکلات بهداشتی منجر شود و حق آنان برای برخورداری از سلامت را نقض کند.
حق برخورداری از بهداشت:
بر اساس قوانین بینالمللی، زندانیان حق دارند از محیطی بهداشتی و امکانات بهداشتی مناسب برخوردار باشند. قطع آب به معنای نقض این حق است و میتواند منجر به شرایط غیرانسانی در زندانها شود.
این موارد نشاندهنده اهمیت حیاتی دسترسی به آب تمیز برای زندانیان و الزام دولتها به رعایت حقوق اولیه و انسانی آنان است. قطع آب، نه تنها مغایر با اصول اخلاقی و انسانی است، بلکه نقض مستقیم چندین قانون بینالمللی حقوق بشری نیز بشمار میرود.
