زندان ارومیه و محرومیت زندانیان
در زندان ارومیه که بیش از ۵ برابر گنجایش رسمی آن زندانی وجود دارد، اوضاع از نظر تغذیه، بهداشت، زیرساختها و امکانات رفاهی بسیار اسفبار است. اما این فقط نیمی از واقعیت زندان ارومیه است. نیم دیگر واقعیت این زندان، مقاومت زندانیان و اعتراض دائمی آنها به این وضعیت است.
تنها در سال ۹۹ زنان زندانی یک اعتصاب غذای بزرگ و یک شورش در این زندان برپا کردند که در نوع خود بیسابقه بود.
آنها در روز نهم فروردین ۹۹ پس از فوت یک زندانی بخاطر ابتلا به کرونا، در اعتراض به نبود امکانات وخدمات بهداشتی دست به اعتصاب غذا زدند.
سه ماه بعد زنان زندانی پس از انتقال یک زندانی به بند امنیتی، دست به اعتراض و شورش زدند
در آذرماه ۹۹ نیز زنان زندانی در اعتراض به اعمال محدودیتها و سرکوب مضاعف، دست به اعتراض زدند .
در همین زمینه
افشای یک جنایت هولناک در سپیدار اهواز؛ کشتار مخفیانه ۱۶ زندانی
اعتصاب در زندان
در روز بیست ویکم آذر۹۹ نیز ۴۷ زندانی سیاسی در اعتراض به انتقالشان به بند فوقامنیتی این زندان دست به اعتصاب غذا زدند که ۱۱ روز ادامه داشت.
علاوه بر اینها تعداد زیادی اعتصاب غذای پراکنده و اعتراضات دیگر در این زندان صورت گرفته است.
در مقابل، عوامل رژیم برای سرکوب و جلوگیری از مقاومت و اعتراض زندانیان دست به سرکوب وحشیانه آنها میزنند.
آنها به همین منظور زندانیان سیاسی این زندان را با ضرب و شتم به بند فوقامنیتی این زندان منتقل کردند. بندی که دارای ۵ سلول است و ۱۵ دوربین نظارتی باضافه ۱۴ دستگاه پارازیت در سلولها، دستشویی، حمام، و هواخوری آن نصب شده است.
اما هیچیک از این اقدامات سرکوبگرانه نتوانسته مانع مقاومت و حرکتهای اعتراضی زندانیان بشود.
درحال حاضر عوامل اصلی سرکوب زندانیان در زندان ارومیه عبارتند از:
مجتبی محمدی؛ مدیرکل زندانهای آذربایجان غربی
داریوش بخشی ؛ رئیس زندان
نادر آذرنیا مسئول حفاظت اطلاعات زندان
جواد محمدی مسئول واحد بازرسی زندان
تورج مختاری دادیار ناظر زندان.
ما را در توئیتر ایران آزادی دنبال کنید
