در قسمت اول گزارش، به بررسی ساختار زندان و موقعیت بند زنان در زندان تبریز پرداختیم. اکنون در این قسمت به بررسی وضعیت غذا، فروشگاه، بهداشت و درمان خواهیم پرداخت.
غذای زندان
در این زندان، هر زندانی روزانه سه عدد نان لواش بیکیفیت به همراه یک قالب پنیر برای صبحانه دریافت میکرد. وعده ناهار شامل برنج هندی و مقدار کمی خورشت بود که نهتنها نمیتوانست زندانیان را سیر کند، بلکه اغلب مشکلاتی برای آنها به همراه داشت. شام معمولاً شامل مقدار کمی عدسی بود. یکی از مشکلات بزرگ این بود که زندانیان اجازه دریافت مواد غذایی از خانوادههای خود را نداشتند و خانوادهها نیز نمیتوانستند برای آنان مواد غذایی ارسال کنند.
بهداشت و درمان
بهداشت زندان بهشدت نامناسب بود. برای حدود ۱۵۰زندانی تنها پنج حمام وجود داشت که فقط در دو نوبت، صبح و بعدازظهر، باز میشدند. فشار آب بهقدری پایین بود که از حمام پنجم، آب تنها به اندازهای شیر سماور میآمد. در بسیاری از مواقع، آب گرم وجود نداشت و در مواقعی هم که بود ، تنها دو یا سه نفر قادر به استفاده از آن بودند و باقی مجبور بودند با آب سرد استحمام کنند.
همچنین، تنها یک روشویی با چهار شیر آب برای شستشوی دستها وجود داشت که به ناچار از همین شیرها برای شستشوی ظروف غذای زندانیان نیز استفاده میشد. و در نتیجه در این روشویی همیشه بصورت غیر بهداشتی آب جمعشده بود. عدم رعایت بهداشت، شرایط را برای شیوع بیماریها و وجود حشرات مزاحم فراهم کرده بود.
بهداشت زندان به قدری فاجعهآمیز بود که یک بار شپش سر به طور گستردهای در بند شیوع پیدا کرد و بهداری مجبور به توزیع داروی دایمتیکن برای درمان آن شد. مواد بهداشتی که هر ماه به زندانیان داده میشد شامل مقادیر کمی پودر لباسشویی، خمیر دندان و صابون بود که بسیار ناکافی بود.
در همین زمینه
تراکم جمعیت در اتاقهای بند
در اتاقهای بند، فضایی برای گذاشتن وسایل شخصی وجود نداشت. زندانیان مجبور بودند بقچههای لباس خود را بر روی تختهایشان بگذارند و آنهایی که تخت نداشتند، کنار دیوار روی پتوی کفخوابها قرار میدادند. همچنین، برای قاشق، بشقاب و لیوان، زندانیان مجبور بودند آنها را در سبدهای پلاستیکی گذاشته و زیر تختهایشان جا دهند.
این وضعیت باعث میشد که گاهی زیر یک تخت، بیش از ده نفر وسایل خود را جا دهند که خود منجر به فشارهای عصبی برای زندانیان میشد. در این تراکم جمعیتی و نبود امکانات کافی، برخی از زندانیان مزدور اقدام به سرقت لباس و اجناس دیگر زندانیان میکردند تا فضای زندان را برای دیگران هرچه بیشتر غیرقابل تحمل کنند.
در قسمت بعد به افشای رنجهای پنهان دیگری از زنان زندانی در زندان تبریز میپردازیم.
