زندان پارسیلون، واقع در جنوب شهر خرمآباد، به نمادی از نقض آشکار حقوق بشر و کرامت انسانی تبدیل شده است. این زندان، چهرهای دیگر از دستگاه قضائی سرکوبگر رژیم است که در آن آزادی، شأن انسانی و ابتداییترین حقوق زندانیان زیر پا گذاشته میشود. در این سیستم، پارسیلون به ابزاری برای ارعاب، تحقیر و شکستن روح زندانیان تبدیل شده و سیاستهای سرکوبگرانه حاکمیت را در قالبی بیرحمانه اجرا میکند.
ساختار و تقسیمبندی بندها
زندان پارسیلون شامل ۷ بند اصلی است:
بندهای ۱، ۲ و ۳: محل نگهداری زندانیان با جرایم سنگین، محکومان به اعدام و افراد بلاتکلیف.
بند نظام: مخصوص نظامیان متخلف.
بند مالی: ویژه زندانیانی است که به دلیل بدهی مالی، از جمله مهریه، محکوم شدهاند.
بند قرنطینه: محل نگهداری زندانیان تازهوارد که در فضایی غیرانسانی و با کمترین امکانات، تا تعیین تکلیف نهایی روزگار سختی را سپری میکنند.
شرایط فیزیکی و امکانات
امکانات محدود و شرایط نامناسب، از مشکلات جدی این زندان است. برای مثال، بند ۲ که برای ۲۵۰ تا ۳۰۰ نفر طراحی شده، در زمستان تا ۱۳ نفر را در هر اتاق ۶ نفره جای میدهد. تنها دو حمام و شش سرویس بهداشتی برای صدها زندانی وجود دارد، که این وضعیت سلامت زندانیان را به خطر میاندازد و باعث گسترش بیماریها میشود.
بهرهکشی از زندانیان
کار اجباری در کارگاههای قالیبافی، تسبیحسازی و خیاطی به بهانه کارآفرینی بر زندانیان تحمیل میشود. حتی زندانیانی که در انتظار اجرای حکم اعدام هستند، مجبور به کار هستند. اعتراض به این وضعیت با انتقال به قرنطینه یا انفرادی و مواجهه با شکنجههای جسمی و روانی همراه است.
درهمین زمینه
پاسدار محمد برامکی از سرکوبگران مردم خرم آباد را بشناسید
غذا و کرامت انسانی
وعدههای غذایی زندان از نظر کیفیت و کمیت در شرایط بسیار نامطلوبی قرار دارند. بسیاری از زندانیان برای سیر شدن مجبور به خرید غذا با هزینه شخصی هستند، و آنهایی که توان مالی ندارند، با گرسنگی یا انجام کارهای تحقیرآمیز مانند شستن لباسهای دیگران مواجه میشوند.
درمان و سلامت
دسترسی به خدمات درمانی در زندان پارسیلون تنها برای زندانیانی ممکن است که توان مالی دارند. نبود امکانات اولیه درمانی و تأخیر در انتقال بیماران به مراکز درمانی، جان بسیاری را گرفته است. برای خرید دارو، زندانیان نیازمند حمایت مالی خانوادههایشان هستند و در غیر این صورت، مرگ خاموش در انتظار آنهاست.
فراخوان به حمایت
آنچه در زندان پارسیلون میگذرد، تنها بخشی از نقض سیستماتیک حقوق بشر در ایران است. روایتهای دردناک این زندان، صدای خاموش کسانی است که در پشت دیوارهای بیعدالتی به فراموشی سپرده شدهاند. از همه درخواست میشود با انعکاس این وضعیت، به آشکارسازی این بیعدالتی کمک کنند.
