زندان میانه، واقع در استان آذربایجان شرقی، نمونهای بارز از نقض سیستماتیک حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران است. این زندان که در حال حاضر بیش از ظرفیت خود زندانی دارد، شرایط غیرانسانی و اسفناکی را بر زندانیان، اعم از سیاسی و غیرسیاسی، تحمیل میکند.
شرایط نامناسب نگهداری:
فراوانی جمعیت: زندان میانه با جمعیتی بیش از 300 نفر، به طور قابل توجهی فراتر از ظرفیت خود زندانی دارد. این تراکم جمعیت منجر به کمبود شدید فضای مناسب و تهویه نامناسب هوا میشود که خطرات جدی برای سلامتی زندانیان به همراه دارد.
عدم تفکیک جرائم: در این زندان، شاهد نقض آشکار اصل تفکیک جرائم هستیم. زندانیان سیاسی در کنار مجرمان عادی نگهداری میشوند که این امر امنیت جانی و روانی آنها را به خطر میاندازد.
شکنجه و آزار: گزارشهای متعددی از شکنجه و آزار زندانیان، به خصوص توسط مأمورین آگاهی، در زندان میانه دریافت شده است. این اقدامات غیرانسانی در تضاد آشکار با قوانین بینالمللی و حقوق اولیه انسانی است.
در همین زمینه
تاریخچه سپاه محمد تهران بزرگ؛ بزرگترین نهاد سرکوب
وضعیت نامناسب تغذیه و بهداشتی در زندان میانه
غذای بیکیفیت و کمارزش: زندانیان در زندان میانه از سوءتغذیه رنج میبرند. وعدههای غذایی غالباً از نان بیکیفیت، برنج شفته و خورشت بدون گوشت تشکیل شده و به میزان کافی برای رفع نیازهای غذایی زندانیان نیست.
کمبود امکانات بهداشتی: وضعیت بهداشتی در زندان میانه بسیار نامناسب است. حمام و سرویسهای بهداشتی به تعداد کافی وجود ندارد و دسترسی به مواد شوینده و ضدعفونیکننده محدود است. این امر منجر به شیوع بیماری و عفونت در بین زندانیان میشود.
محرومیت از خدمات درمانی: در زندان میانه، پزشک و دارو به ندرت یافت میشود. به زندانیان صرفاً قرص مسکن داده میشود و آنها برای دریافت داروهای ضروری باید هزینه آن را خودشان بپردازند.
فراخوان به اقدام:
شرایط غیرانسانی حاکم بر زندان میانه، ننگ بشریت در قرن بیست و یکم است. سکوت در برابر این جنایات غیرقابل قبول است.
وظیفه شهروندان: هر شهروند وظیفه دارد که در برابر ظلم سکوت نکند و هر گونه اطلاعاتی از جنایات در زندانها را افشا کند.
وظیفه جامعه بینالمللی: جامعه بینالمللی باید با اقدامات قاطعانه، رژیم جمهوری اسلامی را تحت فشار قرار دهد تا به حقوق بشر و حقوق زندانیان احترام بگذارد و شرایط زندانها را به طور اساسی بهبود بخشد.
